«Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δέ εὐθέως ἀφέντες τά δύκτια ἠκολούθησαν αὐτῶ».

Ἄμεση ἀνταπόκριση τῶν πρώτων μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ στό πρῶτο του κάλεσμα. «Εὐθέως ἀφέντες….. ἠκολούθησαν». Αὐτό δείχνει μερικά πράγματα τά ὁποῖα μποροῦμε νά ὑποθέσουμε ἀκόμα καί νά σχολιάσουμε. Ξέρετε γιατί; Γιατί ὅταν πρόκειται γιά τόν Θεό ἐπιτρέπονται ὅλα. Γιά τό Θεό μιλοῦμε πάντοτε ἐλεύθερα. Καί λάθος ἐκτίμηση νά κάνουμε ἄν τήν κάνουμε γιά τό Θεό δέν κινδυνεύουμε νά παρεξηγηθοῦμε ἤ νά πάθουμε κανένα κακό. Νά κάνουμε λοιπόν τό λογαριασμό μας.

Δεῦτε ὀπίσω μου…. Ὁ Χριστός ἀπό τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού ἀντικρίζει στήν πολυάριθμη παραλία τῆς Γαλιλαίας διακρίνει τέσσερις νέους, πού ἐργάζονται στά πλοῖα τους καί ἀσχολοῦνται μέ τίς ἐργασίες τῶν. Δέν φαίνεται νά τούς γνώριζε ἰδιαίτερα. Τό περίεργο εἶναι ὅτι τούς μίλησε σέ τόνο προστακτικῆς. Δεῦτε ὀπίσω μου, ἐλᾶτε μαζί μου. Δέν τούς καλεῖ ἱκετευτικά. Δέν τούς ὑπόσχεται τίποτα. Δέν ἀφήνει κανένα εὐνοούμενο. Ὁ λόγος τοῦ εἶναι ἀπόλυτα προστακτικός διατακτικός. Ὅμως εἶναι λόγος ἀποτελεσματικός ἀφοῦ καί οἱ τέσσερεις ἀνταποκρίνονται ἄμεσα. Νά χρυσώσουμε τό χάπι τῆς προστακτικῆς μέ τήν θεοπρεπέστατη πρόσκληση ὅποτε δικαιολογεῖται καί ἡ ἄμεση ἀποτελεσματικότητά της.

Τό γεγονός ὅτι ἄμεσα ἀφήνοντας τά πλοῖα καί τούς γονεῖς τούς δείχνει ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν εἶναι μόνο ἐπαγγελματίες ψαράδες, ἀλλά καί βαθύτατα προβληματισμένοι θρησκευτικά καί ἠθικά. Φαίνεται νά ζητοῦν καί νά ἀναζητοῦν κάτι ἄλλο, νέο.

Πιθανῶς νά ἀνήκουν σέ αὐτούς πού προσδοκοῦσαν τήν λύτρωση, τόν Μεσσία. Τό βέβαιο εἶναι ὅτι τό Φαρισαϊκό κήρυγμα, δηλαδή ἡ Φαρισαϊκή ἑρμηνεία τοῦ νόμου καί τῶν προφητῶν δέν τούς ἱκανοποιοῦσε πιά. Ἡ χαοτική ἀπόσταση λόγου καί φαρισαϊκῆς πράξης τούς εἶχε κυριολεκτικά ἀπογοητεύσει.

Ἀκολουθοῦν ἄμεσα, δέ ζητοῦν ἔστω λίγο χρόνο νά τό σκεφτοῦν, νά τό συζητήσουν μέ τούς δικούς τους. Ἔστω ὁ Πέτρος καί ὁ Ἀνδρέας νά βροῦν κάποιο νά τόν ἀφήσουν στό πλοῖο γιατί ὁ Ἰάκωβος καί ὁ Ἰωάννης εἶχαν τόν πατέρα τους στόν ὁποῖο καί ἄφησαν τό πλοῖο. Φαίνεται καθαρά ἡ δύναμη τῆς ἑλκυστικότητας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ ὅπως καί ἄν ἀκούγεται εἴτε διατακτικά εἴτε παρακλητικά. Ὅταν ὁ Θεός μιλεῖ γίνεται σεισμός πού συγκλονίζεται ὅλη ἡ ἐσωτερική ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου, γκρεμίζονται τά γήινα ὑποστυλώματα τῆς ὑπάρξεως καί ὁ ἄνθρωπος μέσα σέ αὐτόν τόν χαλασμό ἀναζητᾶ ἀσφάλεια καί σιγουριά καί προστρέχει στή σκέπη καί σιγουριά τοῦ Θεοῦ. Αὐτό εἶναι περισσότερο κι ἀπό βέβαιο ὅτι συμβαίνει στή ψυχή τῶν τεσσάρων ἐκείνων ψαράδων τῆς Γαλιλαίας. Ἔτσι μόνον δικαιολογεῖται ἡ ἄμεση ἀνταπόκριση τούς στό Θεϊκό προσκλητήριο. Καί κάτι ἄλλο ἀκόμα. Ὅσον κι ἄν  λογιάζεται ὑπερβολή ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γνωρίζεται καί ἀναγνωρίζεται. Ἐμᾶς δέ μας ἀναγνωρίζει ὁ κόσμος γιατί δέ μιλοῦμε καθαρά τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Τόν μιλοῦμε ἀλλοιωμένο. Λιγότερο ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ καί περισσότερο ἐν ὀνόματι τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἀντί νά προβάλλουμε τό Θεό προβάλλουμε τόν ἑαυτό μας.

Ἕνα τέταρτο καί τελευταῖο προβληματισμό μας ἐπιτρέπει ὅλη αὐτή ἡ ἄμεση καί ἀπροετοίμαστη ἄγρα τῶν πρώτων μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός ἐγκαινιάζει μία νέα τακτική διδαχῆς, ποιοτικά διαφορετική ἐκείνης τοῦ προδρόμου καί τῶν προφητῶν. Ἐξασφαλίζει μόνιμους ἀκροατές- μαθητές πού μαθαίνουν ὄχι μόνον γιά τόν ἑαυτό τους, ἀλλά καί γιά νά συνεχίσουν τό ἴδιο ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός δέν καλεῖ τό λαό νά τρέξει νά τόν ἀκούσει σέ κάποιο ἀπόμακρο μέρος, ἔρχεται ἐκεῖ πού εἶναι οἱ ἄνθρωποι. Περιέρχεται τίς πόλεις καί τά χωριά, τούς χώρους ἐργασίας καί τούς χώρους ἐπικοινωνίας τῶν ἀνθρώπων. Μπαίνει οὐσιαστικά μέσα στή ζωή τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτό ἀποτελεῖ γιά μᾶς στοιχεῖο παρηγοριᾶς καί ἐλπίδας. Ὅτι ὁ Θεός μπορεῖ νά ἐπισκεφτεῖ καί τή δική μας προσωπική πολιτεία καί ζωή. Ὁ Θεός μας καταδέχεται ὅποιοι κι αν εἴμαστε. Ὁ Θεός κατεβαίνει στή γῆ γιά νά ἀνεβοῦμε ἐμεῖς στόν οὐρανό. Αὐτό κι ἄν εἶναι πραγματικά εὐαγγέλιο, εὐλογημένο ἄγγελμα ἐλπίδας, αἰσιοδοξίας, ζωῆς καί κοινωνίας. Ζοῦμε μέ αὐτή τήν προσδοκία, περιμένουμε τό προσωπικό μας προσκλητήριο, «δεῦτε ὀπίσω μου…»  καί εἴμαστε ἕτοιμοι νά τά δώσουμε ὅλα γιά τό Θεό, δηλαδή νά τά δώσουμε ὅλα γιά τόν ἄνθρωπο.

Πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης