Ενθρονιστήριος Λόγος

Απόσπασμα από τον ενθρονιστήριο λόγο της Α.Π. του Μητροπολίτου Κυδωνίας και Αποκορώνου, κ.κ Δαμασκηνού

"Είναι χρέος μου να κάνω πράξη τα λόγια του Χριστού "ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθισιν υπέρ των προβάτων" (Ιωαν. 10,11). Να προσφέρω τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, "τον αμνό του Θεού τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου",(Ιωαν. 1,29) ως πηγή αληθείας και σωτηρίας, ως προσφορά και ανάπαυση στους "κοπιώντας και πεφορτισμένους" (Ματθ. 11, 28) για να αναπαυθούν. Να επισκέπτομαι και να ανακουφίζω τους ασθενείς, τους εμπερίστατους, τους φυλακισμένους, τους σκληρά πληγέντες από τις κακουχίες της ζωής.

Σας καλώ όλους σε μία συμπόρευση αγάπης. Δεν υπάρχει άνθρωπος από τη φύση του κακός. Το κακό προέρχεται από το διάβολο. Ας βιώσουμε την αγάπη όπως μας την διδάσκει ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ πρός Κορινθίου επιστολή Του. Παρακαλώ, παιδιά μου, να "μακροθυμείτε προς πάντας" (Α Θεσ 5,14), να μη χαίρεστε στην αδικία να συγχαίρετε στην αλήθεια, (Α Κορ. 13,6) να αγαπάτε ανιδιοτελώς. Η αγάπη είναι το μοναδικό χάρισμα που δεν φτωχαίνει ποτέ εκείνον που την προσφέρει. Προσωπικά, παρακαλώ το Θεό, με τις θεοπειθείς ευχές Σας, Σεβασμιώτατοι, η ζωή μου να είναι γεμάτη αγάπη, θυσία και προσφορά στο εμπιστευθέν εις εμέ υπό της Εκκλησίας ποίμνιο.

Ο κλήρος του Επισκόπου δεν είναι θρόνος, αλλά σταυρός. Τούτο ποθώ και προτίθεμαι για το λαό. Πρώτος να ανεβαίνω το Γολγοθά. Να σταυρώνομαι και να ανασταίνομαι, να συσταυρώνομαι και να συναναστένομαι με όλα τα πνευματικά μου παιδιά διότι "ουκ ήλθον διακονηθήναι αλλά διακονήσαι" (Μαρκ. 10,45).

Αιδεσιμώτατοι, Πρωτοπρεσβύτεροι και Πρεσβύτεροι της Μητροπόλεώς μας.

"Εδωκεν (ο Θεός) τους Ποιμένας και διδασκάλους προς καταρτισμόν των Αγίων εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού" (Εφεσ. 4,12) έργον και καθήκον αναφαίρετο.

Ελπίζω σε σας, που μέχρι χθες ως συμπρεσβύτεροι διακονήσαμε το εκλεκτό σώμα του Χριστού, την τοπική μας Εκκλησία. Θα είμαι, με τη χάρη και το έλεος του Θεού, το στήριγμά σας, η χαρά της ζωής σας, η εγγύηση της αποστολής σας, το στήριγμα των οικογενειών σας. Μαζί θα κτίσουμε μία πορεία ζωής σεβασμού, αγάπης.

Κύρια μέριμνα της ζωής μας ας είναι η λειτουργική ζωή σε όλες της τις μορφές. Το άγιο Θυσιαστήριο ας γίνεται η παρηγοριά και η ακτινοβολία μας, η προσφορά και η θυσία μας. Eργο μας είναι, ο επανευαγγελισμός του λαού, η διατήρηση και προαγωγή της κατά Χριστόν πολιτείας, ώστε να μορφωθούμε όλοι κατά Χριστόν.

Αδελφοί και Συλλειτουργοί.

Από τη νέα μου διακονία, παρακαλώ και προσκαλώ όλους σας, να εργαστούμε στον αμπελώνα του Κυρίου μας· όλοι χρειάζεστε, όλοι έχετε χαρίσματα, κανείς δεν περισσεύει.

Σας καλώ να σταθούμε αληθινοί ποιμένες, δίπλα στον άνθρωπο, να προβάλουμε τις αξίες του και τα χαρίσματά του, να βοηθήσουμε, ώστε η δραστηριότητά του να μην έχει μοναδικό στόχο το κάθε λογής κέρδος, αλλά συγχρόνως, την αγάπη, την προσφορά, και τη διακονία.

Παρακαλώ, χρησιμοποιήσετε τα όποια μέσα, και όλο το χρόνο, ώστε η ζωή και ο λόγος σας να είναι άμβωνας μαρτυρίας του ονόματος του Θεού...

Αγαπητά μου παιδιά.

Ελάτε να συμπορευθούμε και να βιώσουμε μία Εκκλησία ελεύθερη και ελευθερώτρια, ταπεινή και μαθητεύουσα, εργαζόμενη χωρίς προχειρότητες και κομπασμούς, θαρραλέα, που κοιτά και αντιμετωπίζει τα προβλήματα κατά πρόσωπο, προσγειωμένη στην αίσθηση των προβλημάτων, ουσιαστική, ποτέ τυπολατρική, αληθινή, ειλικρινή και ευθεία, γρηγορούσα, αξιοκρατική, διαφανή, γεμάτη στοργή και αγάπη.

Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει απογοήτευση, δεν υπάρχει απομόνωση, δεν υπάρχει απομάκρυνση, δεν υπάρχει ανελευθερία.

Υπάρχει ο καρπός της ελευθερίας και της κοινωνίας.

Ας πορευθούμε όλοι, από το προσωπείο στο πρόσωπο που τότε ενσαρκώνεται η αληθινή ελευθερία.

Ας αγωνιστούμε όλοι, να παραμείνουμε αγκυστρωμένοι στις παραδοσιακές αξίες, την ιστορία μας, την ταυτότητά μας...»