Ιερά Μητρόπολις Κυδωνίας και Αποκορώνου | Πνευματικοί Λόγοι

Ο βίος του Αγίου Αποστόλου Θωμά

Wed, 05 Oct 2011 17:05:54 +0300

1. Ο Θωμάς ως μαθητής του Χριστού

Ο Θωμάς ήταν όπως είναι γνωστό ένας από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου, που μετά την Ανάληψη σκορπίσθηκαν σ’ όλη την οικουμένη, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας.

Όλοι οι απόστολοι με κόπους και δυσκολίες έφεραν το φώς της αλήθειας στους σκλάβους της αμαρτίας ανθρώπους. Ο Θωμάς είναι εκείνος, που με τον δισταγμό του ολοκλήρωσε την πίστη των άλλων Αποστόλων και την έκανε βεβαιώτερη. Από τότε κανένας Ιουδαίος ή ειδωλολάτρης δεν μπορούσε να πεί οτι ο Κύριος δεν αναστήθηκε. Διότι ο Θωμάς ήταν ο ακριβέστερος μάρτυρας της Αναστάσεως αφού τόλμησε να ψηλαφήσει το Αναστάντα Χριστό.

Στον Απόστολο Θωμά - Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Wed, 05 Oct 2011 16:53:55 +0300

Έρχομαι να καταβάλλω χωρίς άλλο την οφειλή μου. Γιατί κι αν είμαι φτωχός όμως θέλω να αποσπάσω βίαια την ευγνωμοσύνη σας. Έδωσα την υπόσχεση να σάς φανερώσω την απιστία του Θωμά και τώρα έρχομαι να την εκπληρώσω. Τις πρώτες οφειλές πρώτα βιάζομαι να εξοφλώ, για να μη με πνίξουν οι τόκοι που μαζεύονται. Συνεργαστήτε και σεις στην καταβολή του χρέους μου και ικετέψετε το Θωμά, να βάλη στα χείλη μου το άγιο χέρι του, που άγγιξε την πλευρά του Κυρίου, να νευρώση τη γλώσσα μου, για να σάς εξηγήση όσα ποθήτε. Κι εγώ παίρνοντας θάρρος από τις πρεσβείες του αποστόλου και μάρτυρα Θωμά διαλαλώ την πρώτη του απιστία και την ύστερη ομολογία, που είναι της Εκκλησίας κρηπίδα και θεμέλιο.

Όταν μπήκε ο Χριστός στους μαθητάς του, ενώ οι πόρτες ήσαν κλεισμένες και βγήκε πάλι με τον ίδιο τρόπο, ο Θωμάς έλειπε μονάχα. Ήταν κι αυτό έργο της θείας οικονομίας. Η απομάκρυνση του μαθητού να προξενήση περισσότερη ασφάλεια και βεβαιότητα. Γιατί αν ήταν μαζί ο Θωμάς, δε θα είχε βέβαια αμφιβολία· κι αν δεν είχε αμφιβολία, δεν θα ζητούσε μ’ επιμονή· και αν δεν ζητούσε, δε θα ψηλαφούσε· αν όμως δεν ψηλαφούσε, δε θα ωμολογούσε τον Κύριο και Θεό κι αν δεν ωμολογούσε Κύριο και Θεό, το Χριστό, δε θα είχαμε εμείς διδαχθή να τον δοξολογούμε μ’ αυτόν τον τρόπο.

Ώστε με την απιστία του ο Θωμάς μας ποδηγέτησε προς την αλήθεια και όταν ήρθε ύστερα σταθεροποίησε την πίστη μας.

Έλεγαν λοιπόν οι μαθηταί στο Θωμά όταν ήρθε:

«Έχομε δει τον Κύριο, έχομε δει αυτόν που είπε· εγώ είμαι το φως του κόσμου· έχομε δει αυτόν που είπε εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή και η αλήθεια· και βρήκαμε την αλήθεια των λόγων να λάμπη μέσα στα πράγματα. Έχομε δει αυτόν που είπε· σε τρεις ημέρες σηκώνομαι, κι αφού είδαμε με τα μάτια μας την ανάσταση προσκυνήσαμε αυτόν που αναστήθηκε. Τον ακούσαμε να μας λέη «ειρήνη σ’ εσάς», κι αλλάξαμε το σκοτισμό της λύπης σε γαλήνια χαρά. Είδαμε τα χέρια του που δέχτηκαν τις αιχμές των καρφιών, είδαμε τα χέρια που κατηγορούν τη λύσσα των θεομάχων σκυλιών, είδαμε τα χέρια που ύφαναν την αφθαρσία μας. Είδαμε και την πλευρά που κραυγάζει καθαρώτερα από κάθε κήρυκα την καλωσύνη του πληγωμένου. Είδαμε την ίδια την πλευρά, που οι άγγελοι υμνούν και οι πιστοί σέβονται και οι δαίμονες τρέμουν.

Δεχτήκαμε και τη θεϊκή πνοή από το θεϊκό στόμα του, φύσημα πνευματικό, φύσημα που σκορπίζει κάθε χάρη. Ο εξουσιαστής έδωσε και σ εμάς εξουσία να συγχωρούμε τα σφάλματα. Αποκτήσαμε το δικαίωμα να κρίνωμε τους αμαρτωλούς, αφού μάς έδωσε τέτοια εντολή: Αν αφήσετε τις αμαρτίες μερικών, αφήνονται· αν μερικών τις κρατήσετε, κρατούνται.

Τέτοια βαθειά χαρά πήραμε απ’ το Σωτήρα, τέτοια δώρα απολαύσαμε. Αδύνατο να μην πλουτίσωμε, αφού μας έτυχε τέτοιος Κύριος. Έμεινε φτωχός μόνο αυτός που δε βρέθηκε μαζί μας».

Κι ο Θωμάς τι τους είπε;

«Έχετε δει τον Κύριο; Καλά. Αυτόν που είδατε λοιπόν να τον σέβεστε πιο πολύ. Αυτόν που παρατηρήσατε, να τον κηρύττετε αδιάκοπα. Εγώ όμως, αν δε δω μέσα στις παλάμες του τα ίχνη των καρφιών και δε βάλω το δάχτυλό μου στο σημάδι απ’ τα καρφιά και δε βάλω το χέρι μου στην πλευρά του, δε θα πιστέψω. Κι εσείς δε θα πιστεύατε, αν δεν βλέπατε πρώτα· έτσι κι εγώ αν δεν ιδώ δε θα πιστέψω».

Μείνε, Θωμά, σταθερός στον πόθο σου αυτόν, μείνε σταθερός με επιμονή, για να δης εσύ και να βεβαιωθή η ψυχή μου. Μείνε σταθερός, ζητώντας αυτόν που είπε, «Ζητάτε και θα βρήτε». Μην προσπεράσης απλώς, ερευνώντας, αν δεν εύρης το θησαυρό που ζητάς, χτύπα μ’ επιμονή την πόρτα της αναντίρρητης γνώσης, ώσπου να σου την ανοίξη αυτός που είπε «χτυπάτε και θα σάς ανοιχθεί».

Αγαπώ το διχασμό των λογισμών σου, γιατί κόβει κάθε διχασμό. Αγαπώ τη φιλομάθειά σου, γιατί κόβει σύρριζα κάθε φιλονεικία. Με χαρά ακούω πολλές φορές τα λόγια σου: «Αν δε δω στα χέρια του το σημάδι απ' τα καρφιά, δε θα πιστέψω». Γιατί συ απιστείς κι εγώ μαθαίνω να πιστεύω. Εσύ σκάβεις με το δικέλλι της γλώσσας το θείο σώμα, κι εγώ θερίζω άκοπα τον καρπό και τον μαζεύω για μένα. «Αν δεν ιδώ μ’ αυτά μου τα μάτια μέσα στ’ άγια του χέρια, τα’ αυλάκια που σαν με αλέτρι χάραξαν οι ασεβείς, με κανένα τρόπο δε θα συμφωνήσω με τα λόγιά σας. Αν δε βάλω αυτό μου το δάχτυλο στις λακκούβες των καρφιών, δε θα δεχτώ το καλό μήνυμά σας. Αν δεν κρατήσω μ’ αυτό μου το χέρι την πλευρά εκείνη, που ανύποπτη μαρτυρεί την ανάσταση, δεν μπορώ να πιστέψω τη γνώμη σας.

Γιατί κάθε λόγος είναι ισχυρός και βέβαιος, αν δεχτή τη συνηγορία όλων των πραγμάτων· και κάθε λόγος που δεν έχει τη μαρτυρία των έργων είναι χωρίς σημασία και από το στόμα στον αέρα χάνεται. Θα κηρύξω στους ανθρώπους τα θαύματα του Δασκάλου. Πώς λοιπόν με τα λόγια να πω αυτά που δεν αντιλήφθηκα με τα μάτια μου; Πώς θα κάνω τους άπιστους να πιστέψουν, αυτά που μήτε εγώ δεν τάχω παρακολουθήσει; Να πω στους Ιουδαίους και στους Έλληνες ότι έχω δει τον Κύριό μου να τον σταυρώνουν. Δεν τον είδα όμως να έχει αναστηθή αλλά μόνο άκουσα. Και ποιος δεν θα περιπαίξη τα λόγια μου; Ποιος δε θα δείξη περιφρόνηση στο κήρυγμά μου; Άλλο πράγμα είναι ν’ ακούσης κάτι και άλλο να το δης, άλλο πράγμα είναι η αφήγηση λόγων κι άλλο η θέα και η εμπειρία των πραγμάτων».

Κυριακή β' Λουκά

Sun, 02 Oct 2011 21:18:20 +0300

«Ὅπως θέλετε νὰ σᾶς συμπεριφέρονται οἱ ἄλλοι ἔτσι νὰ συμπεριφέρεσθε καὶ ἐσεῖς πρὸς αὐτούς, διότι ἂν ἀγαπᾶτε μόνο ἐκείνους πού σας ἀγαποῦν, ποιὰ ἀμοιβὴ θὰ λάβετε, ἀφοῦ καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν, ἐκείνους ποῦ τοὺς ἀγαποῦν; Καμία.

Καὶ ἂν δανείζετε μὲ τὴν προοπτικὴ νὰ τὰ πάρετε πίσω, ποιὰ χάρη θὰ λάβετε ἀπὸ τὸν Θεό, διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν γιὰ νὰ τὰ πάρουν πίσω; Καμία.

Νὰ ἀγαπᾶτε καὶ τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ τοὺς εὐεργετεῖτε καὶ νὰ τοὺς δανείζετε χωρὶς νὰ ἐλπίζετε σὲ ἀνταπόδοση καὶ τότε ὁ μισθός σας θὰ εἶναι πολύς, διότι καὶ ὁ Θεὸς εἶναι εὐεργετικὸς κι ὅμως οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀχάριστοι.

Γίνεσθε λοιπὸν σπλαχνικοὶ πρὸς τὸν πλησίον σας καὶ συμπονετικοὶ στὶς δυσκολίες τοῦ καθὼς καὶ ὁ Θεὸς εἶναι σπλαχνικὸς πρὸς ὅλους».

Ἀδελφοί μου,

Πολὺ ὄμορφη ἡ σημερινὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου μας. Μία διδασκαλία ποὺ περιέχει ἕνα χρυσὸ κανόνα ἀποδεκτὸ ἀπὸ ὅλους τους ἀνθρώπους, μὲ τὸν ὁποῖον, ἐὰν τὸν εἴχαμε θὰ μπορούσαμε νὰ λύσουμε ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τῆς κοινωνικῆς καὶ προσωπικῆς μας ζωῆς: «ὅπως θέλετε νὰ σᾶς συμπεριφέρονται οἱ ἄλλοι, ἔτσι νὰ συμπεριφέρεσθε καὶ σεῖς πρὸς τοὺς αὐτούς».

Ἴσως κάποιος ἀπό σας διερωτηθεῖ: «πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτὴ ἡ ἁπλὴ φράση νὰ λύνει τὰ προβλήματά μας, ὅταν ἑκατομμύρια νόμοι δὲν τὸ ἔχουν ἐπιτύχει;»

Ἔχετε ἀπόλυτο δίκιο νὰ διερωτηθεῖτε, γιατί εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα οἱ ἄνθρωποι γράφουν νόμους γιὰ νὰ λύσουν τὰ προβλήματα. Καὶ εἶναι πράγματα ἑκατομμύρια οἱ νόμοι αὐτοί. Κι ὅμως ὄχι μόνο δὲν τὰ ἔχουν λύσει ἀλλὰ καὶ τὰ ἔχουν αὐξήσει. Γιατί ἄραγε; Ποιά εἶναι οἱ αἰτία τῆς ἀποτυχίας τῶν νόμων;

Ἔχουν ἀποτύχει γιατί στηρίζονται στὸν ἐξαναγκασμὸ καὶ τὴν βία καὶ ὄχι στὸν νόμο τῆς καρδιᾶς «Ὅπως θέλετε νὰ συμπεριφέρονται…», γι’ αὐτὸ γίνονται ἀτροφικοί καὶ βλέπουμε, ἐνῶ ὑπερασπίζουν τὴ ζωή, τὸ δίκαιο καὶ τὰ ἀγαθὰ τοῦ ἀνθρώπου ἡ ζωὴ νὰ σφαγιάζεται καθημερινά, τὸ δίκαιο νὰ παραβιάζεται καὶ τὰ ἀγαθὰ νὰ ληστεύονται καὶ νὰ καταπατοῦνται.

Ἔναντι τώρα αὐτῶν τῶν ἑκατομμυρίων νόμων ποὺ ὑπάρχουν, ὁ Κύριος ἀντιπαραθέτει τὸν δικό του νόμο, τὸν ὁποῖο στηρίζει, ὄχι στὴ βία ἀλλὰ στὴν ἀγάπη, γιατί αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸ μυστικὸ τῆς λύτρωσής μας ἀπὸ τοὺς ἐφιάλτες ποὺ ὑπάρχουν στὴν προσωπικὴ καὶ στὴν κοινωνική μας ζωή. Αὐτὴ δημιουργεῖ καὶ τὴν συμπόνια μας γιὰ τὸν ἄλλο καὶ τὴ δυστυχία του, γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἄφησε ὁ Κύριος τὴν ἐντολή: «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους».

Αὐτὸς ὁ νόμος τοῦ Κυρίου «καθὼς θέλετε νὰ συμπεριφέρονται οἱ ἄλλοι, ἔτσι καὶ σεῖς νὰ συμπεριφέρεσθε πρὸς αὐτούς», εἶναι πραγματικὰ ὁ νόμος τῆς τάξεως, ὁ νόμος τῆς δικαιοσύνης καὶ ὁ νόμος τῆς ἀγάπης, γι’ αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἐξαλείψει καὶ τὸ ἔγκλημα καὶ τὴν ἐκμετάλλευση.

Ἀδελφοί μου,

Ὅταν ζοῦσε ὁ Ἅγιος Διονύσιος τῆς Ζακύνθου, ἀσκήτευε στὸ Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Ἀναφωνήτριας. Μία νύκτα λοιπόν, δέχθηκε τὴν ἐπίσκεψη ἐνὸς ἀγνώστου ποὺ εἶχε ἀγριεμένο βλέμμα, ἀλλὰ κουρασμένη καὶ τρομαγμένη μορφή. Ὅλα ἔδειχναν ὅτι κάτι τὸ φοβερὸ συνέβαινε σὲ αὐτόν.

Τὸν ἐρώτησε λοιπὸν ὁ ΄Ἅγιος, τί ἔχει καὶ εἶναι τόσο ἀναστατωμένος καὶ ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: «Ἁμάρτησα Ἅγιε Πατέρα. Σκότωσα ἄνθρωπο. Σὲ μία στιγμὴ ὀργῆς ὁ νοῦς μου σκοτίσθηκε καὶ ἔγινα φονιάς. Σκότωσα τὸν Κωνσταντῖνο Σιγούρο καὶ ἕνα ἀπόσπασμα μὲ κυνηγάει. Εἶμαι ἄθλιος τὸ ξέρω, ἀλλὰ ἔρχομαι στὴν ἁγιωσύνη σου γιὰ νὰ μὲ σώσει. Κρύψε μὲ σὲ παρακαλῶ».

Κεραυνὸς ἔπεσε στὸν Ἅγιο. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζητοῦσε νὰ τὸν βοηθήσει ἦταν ὁ φονιὰς τοῦ ἀδελφοῦ του, τὸν φόνο τοῦ ὁποίου μόλις ἄκουσε. Μία δυνατὴ ἐσωτερικὴ πάλη, ἐξέσπασε τότε στὴν ψυχὴ τοῦ Ἁγίου. Εἶχε πληροφορηθεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν φονιὰ τὸν φόνο τοῦ ἀδελφοῦ του Κωνσταντίνου καὶ ὁ φονιὰς τὸν παρακάλεσε νὰ τὸν σώσει. Τί θὰ ἔκανε;

Ἡ εὐσπλαχνία καὶ ἡ συγνώμη κυριάρχησαν στὴν ψυχὴ τοῦ ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τοῦ Σταυρωμένου Κυρίου του, ποὺ ζήτησε ἀπὸ τὸν Πατέρα Του νὰ συγχωρήσει τοὺς σταυρωτές Του.

Δὲν ἔβλεπε τὸν φονιὰ τοῦ ἀδελφοῦ του ἀλλὰ ἕνα δυστυχισμένο ἄνθρωπο γι’ αὐτὸ τὸν προστατεύει καὶ τὸν κρύβει ἀπὸ τοὺς διῶκτες του. Καὶ ὅταν ἐκεῖνοι ἔφυγαν τοῦ εἶπε:

«Ἐκεῖνος ποὺ σκότωσες εἶναι ἀδελφός μου. Μποροῦσα νὰ σὲ ἐκδικηθῶ καὶ νὰ σὲ παραδώσω, μὰ δὲν τὸ ἔκανα. Πήγαινε καὶ προσπάθησε νὰ ἐξιλεωθεῖς γιὰ τὸ ἔγκλημά σου. Ὁ Χριστὸς στὸ Σταυρὸ συγχώρησε τὸν ληστὴ ποὺ μετάνιωσε. Προσπάθησε καὶ ἐσὺ νὰ γίνεις ἄξιος της θείας συγνώμης».

Τότε ὁ φονιὰς γονάτισε καὶ μὲ πικρὰ δάκρυα ἔβρεξε τὸ χέρι τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος στὴ συνέχεια τὸν φυγάδευσε ἀπὸ τὸ νησὶ μὲ καΐκι.

Ἀδελφοί μου,

Ὁ Κύριος μας ζητεῖ νὰ μὴν κάνομε στοὺς ἄλλους ὅ,τι δὲν θέλουμε νὰ μᾶς κάνουν αὐτοὶ καὶ νὰ εἴμεθα σπλαχνικοί. Τί λέτε, θὰ προσπαθήσομε νὰ τὰ κάνομε;

Ὁ Κύριος ἂς εἶναι μαζί μας.

Π.Β.Μ.

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Mon, 12 Sep 2011 10:18:29 +0300

(Ἰωάννης ιθ’ 6-11,13-20,25-28,30)

Χαρμόσυνα χτύπησαν πάλι οἱ καμπάνες προσκαλώντας μας στὴ μεγάλη αὐτὴ Ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ ἐμεῖς ἀνταποκριθήκαμε, γιατί θελήσαμε νὰ ξαναζήσουμε τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας ποὺ ἐμάτωσε γιὰ ἐμᾶς ἐπάνω στὸν Σταυρό Του, γιὰ νὰ ἔχουμε ἔτσι τὰ ὑπέροχα δῶρα της, τὴν λύτρωση καὶ αἰωνία ζωή.

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς συγκινήθηκαν ἀπὸ τὸ δράμα τοῦ Γολγοθὰ καὶ ἴσως μάλιστα ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς νὰ βγῆκε ἕνα θερμό: «Εὐχαριστῶ Κύριε γιὰ τὴν ἀγάπη Σου αὐτή», γιατί ὁ σταυρὸς τοῦ Κυρίου πάντα μας συγκινεῖ καὶ θὰ μᾶς συγκινεῖ.

Ἀδελφοί μου,

Ἀπὸ τότε ποὺ φορτώθηκε ὁ Κύριος τὸν σταυρόν, ὁ ὁποῖος προκαλοῦσε τὴν φρίκη σὲ ὅσους τὸν ἔβλεπαν γιατί ἐπάνω τοῦ πέθαιναν οἱ ἐγκληματίες, ἀπὸ τότε καὶ ἔπειτα προκαλεῖ τὴν συγκίνηση καὶ τὴν προσκύνηση ὅλων τῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ πᾶνε ταπεινὰ καὶ σεμνὰ ἐναποθέτουν τὸ φιλὶ τοὺς ἐπάνω Του.

Μέχρι τὸν λόφο τοῦ Γολγοθὰ τὸν ἀνέβασε ὁ Κύριος, ἐπάνω σὲ αὐτὸν τὸν ἐξάπλωσαν καὶ πάνω σὲ αὐτὸν μὲ ἕνα βαρὺ σφυρὶ κάρφωσαν τὰ καρφιὰ στὸ Πανάγιο Σῶμα Του καὶ ἔτσι ἐβάφτηκε καὶ μὲ τὸ αἷμα Του.

Τρεῖς ὧρες κράτησε καρφωμένο καὶ ζωντανὸ τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου καὶ λιγότερες τὸ κράτησε νεκρό! Ὅλο τὸ ξύλο τοῦ ποτίσθηκε μὲ τὸ ἄχραντο Αἷμα Του καὶ ἐγέμισε ἔτσι μὲ τὴν εὐλογία καὶ τὴν ἁγιωσύνη Του, γι’ αὐτὸ ὅπου φανεῖ τὰ ἁγιάζει ὅλα.

Ἔτσι μὲ τὴν Σταύρωση τὰ πράγματα ἄλλαξαν καὶ ἔγινε πλέον ὁ Σταυρὸς τὸ ἱερώτερο σύμβολο τῶν χριστιανῶν, τοὺς ὁποίους δὲν τρομάζει πιὰ ἡ ἁμαρτία γιατί τὸ αἷμα ποὺ χύθηκε ἐπάνω του τὸν κάνει γιὰ πάντα τὸ μέσον μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος σβήνει τὴν ἁμαρτία του.

Ναὶ αὐτὸ γίνεται, ἀδελφοί μου. Ἅς μᾶς πλανᾶ ὁ διάβολος, ἅς μᾶς σπρώχνει στὸν δρόμο του καὶ ἄς μᾶς κυλᾶ στὸν βοῦρκο. Ὁ καλός μας Θεὸς ἔβαλε μέσα μας τὴν φωνή Του καὶ μᾶς καλεῖ νὰ καταλάβουμε τὴν πτώση μας, νὰ μετανοοῦμε καὶ νὰ ζητοῦμε τὸ ἔλεος Του.

Καὶ Ἐκεῖνος πάντα, μᾶς πλύνει μὲ τὸ αἷμα τοῦ Υἱοῦ Του καὶ ἔτσι ἀνεβαίνουμε σὲ ψηλότερο ἐπίπεδο. Ἄλλωστε, γι’ αὐτὸ τὸν ἔχουμε στὰ στήθια μας, γιὰ νὰ θυμόμεθα ὅτι ἐπάνω τοῦ ἔγινε ἡ θυσία γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ὁ σταυρὸς εἶναι τὸ σύμβολο τῆς θυσίας τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο.

Εἶναι ὅμως καὶ τὸ σύμβολο τοῦ πόνου τῆς ζωῆς, γιατί ἐπάνω τοῦ ἁπλώθηκε ὁ μεγαλύτερος πόνος, γι’ αὐτὸ καὶ ἐξαγιάζει τὸν πόνο τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, λειαίνει τὶς καρδιὲς καὶ ἀρωματίζει τὴ ζωή.

Ἔτσι ὅσοι πονοῦν τὸν ἀγκαλιάζουν, τὸν σφίγγουν καὶ ζητοῦν τὴν βοήθεια τοῦ Κυρίου ὁ Ὁποῖος γίνεται ὁ Κυρηναῖος καὶ βρίσκουν ἔτσι τὴ δύναμη νὰ σηκώσουν τὸν πόνο τους, γιατί ἔχει τὴν δύναμη νὰ βοηθήσει καὶ νὰ νικήσει κάθε κακό.

Ὁ Γέροντας Θεοδόσιος ἔλεγε: «θὰ ἔλθουν δύσκολες ἡμέρες. Ὅ,τι τρῶτε θὰ εἶναι ἐπικίνδυνο. Ἀκόμη καὶ τὸ νερὸ θὰ εἶναι γιὰ σᾶς ἐπικίνδυνο, γί’ αὐτὸ προτοῦ φᾶτε κάτι νὰ τὸ σταυρώνετε καὶ προτοῦ πίνετε νερὸ πάλι νὰ τὸ σταυρώνετε. Ὁ σταυρὸς σκοτώνει τὸ κακὸ ποὺ ὑπάρχει». Αὐτὸ κάνουν καὶ στὸ Ἅγιον Ὅρος.

Ἀλλὰ ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι μόνο τὸ Σύμβολο τῆς θυσίας καὶ τοῦ πόνου. Εἶναι ἀκόμη καὶ ὁ ἰατρὸς τῶν ἀρρώστων καὶ ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Πόσες φορὲς ἀλήθεια τὸ σταύρωμα ποῦ κάνει ὁ ἰερέας στὸν ἄρρωστό μας δὲν ἔχει θεραπεύσει.

Ὁ Γέροντας Εὐμένιος διαρκῶς ἐσταύρωνε καὶ ἔδινε ἔτσι τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν θεραπεία.

Ἀπὸ τὴν Ξάνθη εἶχε ἔλθει ἕνα ζευγάρι μαζὶ μὲ τὸ 14χρονο παιδί τους ποῦ ἦταν κωφάλαλο, ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τοὺς ἰατρούς. «Γέροντα σὲ παρακαλοῦμε βοήθησε τὸ παιδί μας»: λέει ἡ πονεμένη μάνα. Καὶ ἐκεῖνος τοὺς λέει: «ἐλᾶτε στὴν Ἐκκλησία νὰ σταυρώσω τὸ παιδί».

Πράγματι σταυρώνει τὸ παιδί, τοῦ διαβάζει καὶ μία εὐχὴ καὶ τοὺς λέει: «Δὲν ἔχει τίποτα τὸ παιδί σας. Νὰ πᾶτε στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ».

Καθὼς ἔφευγαν καὶ εἶχαν φθάσει στὴν πόρτα τοῦ Μοναστηριοῦ, τὸ παιδὶ γυρίζει καὶ φωνάζει στὸν Γέροντα ποὺ τοὺς παρακολουθοῦσε: «Γέροντα, Γέροντα», τὸ παιδὶ εἶχε θεραπευθεῖ καὶ ἡ συγκίνηση ὅλων ποὺ ἦταν ἐκεῖ ὑπῆρξε μεγάλη.

Ἀδελφοί μου,

Εἴδαμε σήμερα τὸν Τίμιο Σταυρὸ στολισμένο μὲ εὐωδιασμένα λουλούδια καὶ ἀξιωθήκαμε γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ νὰ τὸν προσκυνήσουμε καὶ νὰ ἀνάψουμε τὸ κερί μας.

Ἃς πάρουμε λοιπὸν δύναμη ἀπὸ τὴν δύναμή του γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τοὺς πειρασμούς μας, τὰ πάθη μας καὶ τὸ κάθε κακὸ καθὼς θὰ πορευόμεθα μέσα στὴν ἐπίγεια αὐτὴ ζωή. Ἡ σωτηρία καὶ ἡ αἰώνια ζωή μας περιμένουν.

Χρόνια πολλὰ καὶ ἰδιαίτερα σὲ ὅσες καὶ ὅσους ἑορτάζουν.

Π.Β.Μ

O Aρχιμ. Δαμασκηνός Λιονάκης, Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως μας

Wed, 07 Sep 2011 09:21:58 +0300

Ο Σεβαστός Ποιμενάρχης μας κκ Δαμασκηνός τοποθέτησε Πρωτοσύγγελό του, τον Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνό Λιονάκη, αδελφό της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος των Τζαγκαρόλων Χανίων, αριστούχο απόφοιτο της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, Πρεσβύτερο και Αρχιμανδρίτη με μεταπτυχιακές σπουδές στην Γενεύη της Ελβετίας

Το γεγονός της τοποθέτησής του, έλαβε χώρα στις 5/9/11, σε κλίμα συγκίνησης και χειροκροτημάτων στην Καππαδοκία ενώπιον εκατό Χανιωτών, τους οποίους συνοδεύει ο κ. Λιονάκης, στο πλαίσιο της εκδρομής της Ιεράς Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου

Ο μέχρι τώρα Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου Αρχιμ.Δαμασκηνός, διακρίνεται για την αγάπη του, τις δραστηριότητες του, την οργανωτικότητα του, την φιλοξενία του και την ρητορική του ικανότητα.

Ευχόμεθα ολόψυχα καλή διακονία.

Ιερά Πανήγυρις Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής Χαλέπας - Ιούλιος 2011

Fri, 19 Aug 2011 13:47:38 +0300

απο την Χειροτονία του π.Φανουρίου

Fri, 19 Aug 2011 13:41:39 +0300

από την Εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Fri, 19 Aug 2011 13:39:32 +0300

Κυριακή ζ΄ Ματθαίου

Sat, 30 Jul 2011 21:27:28 +0300

«Ελέησον ημάς υιέ Δαβίδ»

Πρόκειται για μία παρακλητική κραυγή λαϊκού χαρακτήρα, που απευθύνεται, όχι σε κανένα ξένο, αλλά στον απόγονό του Δαβίδ, δηλ. τον εθνικό μεσσία του Ισραήλ.

Ο χαρακτηρισμός υιέ Δαβίδ, κάνει το κραυγαλέο αίτημα ακόμα περισσότερον τολμηρό, αλλά και αποκαλυπτικό της πίστης των στον ερχόμενο μεσσία, τον μέλλοντα λυτρούσθαι τον Ισραήλ. Αυτοί που κραυγάζουν είναι δυό άνθρωποι τυφλοί, οι οποίοι ένεκα τούτου βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας και καθημερινά εισπράττουν μαζί με την ελεημοσύνη και τον γενικό αποτροπιασμό των συμπολιτών τους, δεδομένου μάλιστα ότι όλες οι ανίατες ασθένειες θεωρούνται από την Ιουδαϊκή κοινωνία ως τιμωρία του Θεού.

Στο αντίκρισμα του Ιησού, Μεσσία, υιού του Δαβίδ, οι δυό αυτοί δυστυχισμένοι άνθρωποι ανασάνουν ίσως για πρώτη φορά αισιόδοξα. Ίσως για πρώτη φορά να ένοιωσαν ως άνθρωποι που έχουν δικαιώματα στη ζωή και τον κόσμο. Ο Μεσσίας ως ενθικός λυτρωτής, αλλά και ως ελπίδα, ως η ανάσα των κάθε λογής καταπιεζομένων και κοινωνικά αποδιωγμένων.

Ο εθνικός Μεσσίας του Ισραήλ είναι ο μεσσίας και λυτρωτής του πανανθρώπινου. Αυτό δε λέγεται αυθαίρετα, επιβεβαιώνεται πολλές φορές από τον ίδιο. Με τον όρο Ισραήλ δε νοείται το έθνος της Παλαιστίνης, αλλά το έθνος, γένος το ανθρώπινο, που αναγνωρίζει το μεσσία, ως λυτρωτή και απεσταλμένο του Θεού, «Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού». Ο όρος Ισραήλ είναι εβραϊκός διεθνοποιημένος όρος που σημαίνει τον πιστό του Θεού, τον άνθρωπο του Θεού, τον άγιο. Όποιος χρησιμοποιεί τον όρο αυτό με άλλη σημασία κάνει πράξη φαλκίδευσης, υπονόμευσης του ονόματος του Θεού ως Θεού άγιου, ως Θεού αγάπης, ως Θεού ειρήνης. Και ο διάβολος μπορεί να αυτοαναγορεύεται Ισραήλ, αλλά ο λόγος από την πράξη απέχει:

«Ελέησον ημάς υιέ Δαβίδ». Η εναγώνια κραυγή σωτηρίας από τους δυό τυφλούς διαταράσσει τη γαλήνη της πορείας του Ιησού και των ανθρώπων εκείνων που τον ακολουθούν. Οι τυφλοί τρέχουν κοντά του, τον ακολουθούν, δε θέλουν να τον χάσουν. Ώσπου μία στιγμή βρέθηκαν απέναντι στο Χριστό μέσα σε ένα σπίτι που φιλοξενείται και εκεί τους ερωτά στα ίσια, «πιστεύετε ότι δύναμαι τούτο ποιήσαι»;

Ναι Κύριε, απαντούν ομόφωνα οι τυφλοί. Απάντηση άμεσης και ευθείας αναγνώρισης της κυριότητας του Ιησού πάνω στη ζωή. Λευκή επιταγή της Θεότητας του Χριστού. Καμία επιφύλαξη. Καμία αμφιβολία δεν έχουν οι τυφλοί. Με τα μάτια της ψυχής των βλέπουν μπροστά τους τον ίδιο το Θεό εν Χριστώ Ιησού. Και το θαύμα ως παιδί της πίστης επιβεβαιώνεται ακόμα μία φορά στο δικό τους το πρόσωπο.

Ο Χριστός αγγίζει με το χέρι του το σημείο του πόνου, τα τυφλά μάτια των ανθρώπων αυτών, τους δίνει την ευλογία και το έλεος του Θεού πράξη που δείχνει πέρα από την ευαισθησία του Θεού στον πόνο του ανθρώπου, τη θέληση του Θεού να πάρει πάνω του τον πόνο και τη δυστυχία των ανθρώπων. Μία συμπεριφορά Θεϊκής καταγωγής που οφείλει να βρίσκει ανθρώπινη εφαρμογή εκμηδένισης της απόστασης από κάθε εστία πόνου και δυστυχίας του συνανθρώπου μας. Άλλο να μιλήσεις στον πάσχοντα και άλλο να καθαρίσεις τις πληγές του με τα χέρια σου. Ο πόνος δε μοιράζεται με λόγια έστω και καλά λόγια, μοιράζεται με έργα, με πράξη συμπόνιας, οίκτου, αγάπης. Τα μηνύματα του σημερινού αγίου ευαγγελίου είναι πολλά και ζωτικά. Η λύτρωση βρίσκεται στην πηγή της ζωής, τον ίδιο τον ζωοδότη Κύριο. Η αναζήτηση του είναι δική μας ευθύνη και δική μας δυνατότητα.

Να τον αναζητήσουμε στους δρόμους και στις γειτονιές, παντού όπου υπάρχει πόνος, όπου υπάρχει πένθος, όπου υπάρχει θλίψη, όπου υπάρχει δυστυχία.

Να τον αναζητήσουμε στη χαροκαμένη μάνα που έχασε το παιδί της σε ατύχημα, στην οικογένεια που ζει το δράμα του ναρκομανή, του εξαρτημένου από οτιδήποτε άλλες εξαρτησιογόνες ουσίες. Στο κρεβάτι του πόνου του καρκινοπαθή, του παράλυτου, του αδυνάτου.

Ο Χριστός υπάρχει παντού, ανήκει σε μας η ευθύνη να τον αναζητούμε, να τον βρίσκουμε, να τον λειτουργούμε. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων υμών.

Πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης

Ειδικό αφιέρωμα στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή.

Mon, 18 Jul 2011 21:34:44 +0300

Το νέο τεύχος του περιοδικού "ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ", είναι αφιερωμένο στην

Παρθένον, Ισαπόστολον και Μυροφόρον, Αγίαν Μαρίαν την Μαγδαληνήν.

Η "φιλοφρονεστέρα και πιστοτέρα των μαθητριών του Ιησού" με πλούσια Ιεραποστολική δράση ήταν παράλληλα και στήριγμα της Παναγίας Παρθένου σε δύσκολες στιγμές.

Μια πλούσια έκδοση του ομώνυμου Ιερού Προσκυνηματικού Ναού, για την Αγία που "αγάπησε πολύ" αλλά και που συκοφαντήθηκε (ειδικά στις μέρες μας), όσο κανείς άλλος.

Ιερό χρέος όλων μας, η γνώση του βίου και των αγώνων της.

διαβάστε το εδώ (σε pdf)

http://www.imka.gr/files/items/4/465/periodiko_synantisi.pdf

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Μαρίας Μαγδαληνῆς

Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

ὴν Ανάστασιν Χριστοῦ ἰδοῦσα καὶ κηρύξα- ὴν Ανάστασιν Χριστοῦ ἰδοῦσα καὶ κηρύξα-

σα αὐτήν, Μαρία, Μαγδαληνὴ Ἰσαπόστολε σα αὐτήν, Μαρία, Μαγδαληνὴ Ἰσαπόστολε

ἔνδοξε· ταύτης ἰδεῖν καὶ ἡμᾶς καταξίωσον καὶ ἔνδοξε· ταύτης ἰδεῖν καὶ ἡμᾶς καταξίωσον καὶ

μετασχεῖν τοῦ φωτὸς ἐν λαμπρότητι. Κρήτης μετασχεῖν τοῦ φωτὸς ἐν λαμπρότητι. Κρήτης

ἅμα τε Χανίων τὴν πόλιν φύλαττε, τὴν ἔχουσαν ἅμα τε Χανίων τὴν πόλιν φύλαττε, τὴν ἔχουσαν

Κοντάκιον

Ήχος πλ. δ΄. Τη υπερμάχω

ς Μυροφόρον του Σωτήρος και Μαθήτρι- ς Μυροφόρον του Σωτήρος και Μ

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Μαρίας Μαγδαληνῆς

τῆς ἐν Χαλέπᾳ Χανίων Κρήτης

(ποίημα Ἰσιδώρας Ἁγιοϊεροθεϊτίσσης)

Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Τὴν Ανάστασιν Χριστοῦ ἰδοῦσα καὶ κηρύξα αὐτήν, Μαρία, Μαγδαληνὴ Ἰσαπόστολε ἔνδοξε·

ταύτης ἰδεῖν καὶ ἡμᾶς καταξίωσον καὶ μετασχεῖν τοῦ φωτὸς ἐν λαμπρότητι.

Κρήτης ἅμα τε Χανίων τὴν πόλιν φύλαττε, τὴν ἔχουσαν Ναόν σου βασιλόκτιστον

Λαμπρές εκδηλώσεις στην Ιερά Μονή Αγ. Τριάδος Χανίων

Thu, 14 Jul 2011 17:53:11 +0300

Μεγάλες ιστορικές στιγμές ζεί από προχθές η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος των Τζαγκαρόλων Ακρωτηρίου Χανίων, λόγω της δεύτερης διπλής εορτής της με αφορμή την εορτή της εικόνος της Παναγίας της Τριχερούσης και των Οσίων Πατέρων Γερασίμου του Βυζαντίου καί Ακακίου των νέων ασκητών αλλά καί λόγω της ενάρξεως των εορταστικών εκδηλώσεων με αφορμή την συμπλήρωση τετρακοσίων ετών από την ίδρυση της.

Στόν πανηγυρικό εσπερινό χοροστάτησε και ομίλησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης καί Αλμωπίας κ. Ιωήλ, με την παρουσία των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ιγνατίου, Κεντρώας Αφρικής κ. Νικηφόρου καί Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνού στούς οποίους επιφυλάχθηκε θερμή υποδοχή από τον Καθηγούμενο Αρχιμ. Αμφιλόχιο, τους Πατέρες της Μονής καί άλλων μοναστικών αντιπροσωπειών από διάφορες Μονές της Κρήτης.

Ο Σεβασμιώτατος κ. Ιωήλ απευθυνόμενος στό πλήθος των προσκυνητών σημείωσε με έμφαση την σημασία της διπλής αυτής εορτής στα σημερινά δεδομένα της ζωής.

Την κυριόνυμη ημέρα της πανηγύρεως τελέσθηκε Αρχιερατικό συλλείτουργο προεξάρχοντος τού Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ειρηναίου με την συμμετοχή τών Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων κ. Ειρηναίου, Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ιγνατίου, Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ, Κεντρώας Αφρικής κ. Νικηφόρου καί Κυδωνίας καί Αποκορώνου κ. Δαμασκηνού.

Στό κήρυγμα του ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνάτιος εξέφρασε την χαρά του με την γνωριμία του με τους θαυμαστούς Αγίους της Μονής και ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου για την πρόσκληση να συμμετάσχει στίς λατρευτικές εκδηλώσεις της Ιεράς Μονής και στην ετήσια σύναξη των αποφοίτων της Εκκλησιαστικής Σχολής της Αγίας Τριάδος.

Τό απόγευμα τής ίδιας ημέρας τελέσθηκε μεθεόρτιος εσπερινός καί κτητορικό μνημόσυνο χοροστατούντος τού Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κεντρώας Αφρικής κ. Νικηφόρου ενώ στο τέλος τιμήθηκε ο αξιότιμος πρώην Σχολάρχης της Εκκλησιαστικής Σχολής κ. Αντώνιος Πεζανάκης.

Η Ιερά Μονή προς τιμήν όλων παρέθεσε δείπνο, με την συνοδεία Βυζαντινών ύμνων και παραδοσιακών τραγουδιών, από το ωδείο Ιωάννης Μανιουδάκης, υπό την διεύθυνση του κ. Ιωάννου Καστρινάκη στον προάυλειο χώρο της, ενώ με την ευκαιρία της ενάρξεως των εκδηλώσεων για τα τετρακόσια χρόνια αδιάκοπης ζωής της παρουσίασε φωτογραφικό λεύκωμα πού χορήγησε η γνωστή Χανιώτισσα κ. Αννα Γιανούλια - Ξηρουχάκη καί τίμησε με την ευαρέσκεια της Μονής δύο ακόμη ευεργέτιδες της, τις κυρίες Αφροδίτη Καραβάνου και Σταματία Κρομμυδάκη.

Φώτο: Γιώργος Χρηστάκος

πηγή: romfaia.gr

Περί εξομολογήσεως και πνευματικής καθοδηγήσεως

Fri, 08 Jul 2011 21:15:59 +0300

Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτη

Η Εκκλησία έχει δύο τρόπους καθοδηγήσεως των ψυχών: Την ακρίβεια και την οικονομία. Τα ζητήματα, που επιδέχονται οικονομία, ο Πνευματικός πρέπει να τα χειρίζεται με προσοχή, προσευχή και διάκριση, ώστε να προκύπτη ωφέλεια και όχι βλάβη. Στα ζητήματα όμως, που δεν είναι επιδεκτικά οικονομίας, να είναι αυστηρότατος, για να μη κατακριθή εν ημέρα Κρίσεως ως θεομάχος.

Ο Πνευματικός κατά το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως έχει τη δυνατότητα να κάνη οικονομία και συγκατάβαση μέσα στα όρια των Ιερών Κανόνων, δηλαδή μέχρι εκείνου του σημείου, που δεν θα βλάψη τον εξομολογούμενο. Διότι η οικονομία δεν γίνεται, για να επαναπαυθή και να παραμείνη ο εξομολογούμενος στις πτώσεις του, αλλά για να παρακινηθή να τις ξεπεράσει.

Υπάρχουν ζητήματα στην Εξομολόγηση, για τα οποία ο Πνευματικός πρέπει να χρησιμοποιήση και το μέτρο της συγκαταβάσεως και οικονομίας, προκειμένου να φέρη τον εξομολογούμενο στην οδό της σωτηρίας. Υπάρχουν όμως και άλλα ζητήματα, στα οποία δεν μπορεί κατ’ ουδένα λόγο να γίνη οικονομία. Για παράδειγμα δεν χωρεί συγκατάβαση, αν ο εξομολογούμενος εμμένει στη μνησικακία, ζητά εκδίκηση, δεν συγχωρεί αυτόν, που του έφταιξε, είτε δίκαια, είτε άδικα. Δεν μπορεί ακόμη να γίνη συγκατάβαση σ’ αυτόν που επιμένει αμετανόητα σε αιρετικά φρονήματα ή και δεν πείθεται να αποχωρήση από αντιχριστιανικές μυστικές θρησκείες, όπως είναι π.χ. η Μασωνία. Είναι επίσης τελείως ανεπίδεκτα οικονομίας τα κωλύματα Ιερωσύνης. Δεν επιτρέπεται δηλαδή σε καμμιά περίπτωση να δοθή συμμαρτυρία, για να προσέλθη στις τάξεις της Ιερωσύνης κάποιος, που έπεσε σε βαριά σαρκικά αμαρτήματα, όπως είναι οι πριν το γάμο του σεξουαλικές σχέσεις, έστω και με αυτήν ακόμη την αρραβωνιαστικιά του, αλλά και κάθε άλλη έξω από τον γάμο του σεξουαλική σχέση, όπως είναι η πορνεία, ή η μοιχεία, ή η αρσενοκοιτία. Οι Πνευματικοί, που συγκαταβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις και δίνουν συμμαρτυρία, φέρουν τεράστια ευθύνη ενώπιον του Θεού. Αλίμονο και σ’ εκείνους που κρύβουν τέτοια αμαρτήματα από τον Πνευματικό, για να υποκλέψουν συμμαρτυρία, και να γίνουν αναξίως ιερείς!

Ο στόχος του Πνευματικού, όταν εξομολογή, είναι το να κερδηθή ο αμαρτωλός!

Πολλοί εγκαταλείπουν τον Πνευματικό τους και προστρέχουν σε άλλο, ο οποίος, όπως λέγουν, τους "αναπαύει" καλύτερα. Χρειάζεται όμως πολλή προσοχή στο θέμα αυτό, διότι όπως δυστυχώς υπάρχει "καλή ανάπαυση", υπάρχει και "κακή ανάπαυση". Αν κάποιος Πνευματικός εξασθενίζη στη συνείδηση του εξομολογουμένου τη σοβαρότητα κάποιων πτώσεων του ή του επιτρέπει να κοινωνή των Αχράντων Μυστηρίων, παρ’ ότι πέφτει σε σοβαρά αμαρτήματα, τέτοιου είδους "ανάπαυση" καταποντίζει, όχι μόνο τον εξομολογούμενο, αλλά και τον Πνευματικό.

Τα επιτίμια είναι φάρμακα, που τα επιβάλλει ο Πνευματικός, για να κλείση το τραύμα, και να θεραπευθή η ασθένεια του εξομολογουμένου. Τα επιτίμια προλαμβάνουν την επανάληψη της αμαρτίας. Αν δεν μπη το κατάλληλο επιτίμιο σε κάποια σοβαρή πτώση, είναι πολύ εύκολο αυτή να ξανασυμβή.

Οι ιεροί Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων είναι εξίσου θεόπνευστοι, όπως ακριβώς θεόπνευστα είναι και τα Δόγματα, τα οποία διευκρίνησαν και διετύπωσαν οι ίδιες εκείνες Άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης χαρακτήρισε το "Πηδάλιον" με τα εξής υπέροχα λόγια: "Αύτη η βίβλος είναι η μετά τας Αγίας Γραφάς Αγία Γραφή, η μετά την Παλαιάν και Καινήν Διαθήκην Διαθήκη. Τα μετά τα πρώτα και θεόπνευστα λόγια δεύτερα και θεόπνευστα λόγια. Αύτη εστί τα Αιώνια Όρια, ά έθεντο οι Πατέρες ημών, και Νόμοι οι υπάρχοντες εις τον αιώνα και υπέρ πάντας τους εξωτερικούς και βασιλικούς νόμους υπερέχοντες…"

Εκείνος, που πραγματικά μετανοεί για την αμαρτία του και έχει γνήσια ταπείνωση, δέχεται αγόγγυστα το επιτίμιο, που έκρινε κατάλληλο να του βάλη ο Πνευματικός. Εκείνος, που γογγύζει για το τυχόν επιτίμιο, που του επιβλήθηκε, αυτός οπωσδήποτε δεν συνειδητοποίησε το μέγεθος της αμαρτίας, στην οποία περιέπεσε, δεν κατανοεί το βάθος του Μυστηρίου της Μετανοίας και Εξομολογήσεως, και με την πρώτη ευκαιρία πάλιν θα ξαναπέση, ίσως και σε χειρότερα.

Όπως ο γιατρός δεν πρέπει να ξεγελά τον άρρωστο, κρύβοντάς του τη σοβαρότητα της ασθένειας του και στερώντας τον τα αναγκαία φάρμακα, παρομοίως πρέπει να ενεργή και ο Πνευματικός. Είναι αδύνατο να οδηγή στη σωτηρία τους ανθρώπους, αν στη συνείδηση τους απαμβλύνη και δικαιολογή κάποιες αμαρτίες, που μερικές φορές μπορεί να είναι και θανάσιμες.

Ως Γέροντας σας και Πνευματικός σας, κάθε ημέρα είμαι νοερώς κοντά σας. Μη νομίζετε ότι σας ξεχνώ.Ο Απόστολος Παύλος λέγει "απών τω σώματι, παρών δε τω πνεύματι" (Α’ Κορ. 5,3). Δηλαδή νοερώς, με το πνεύμα είμαι παρών, άν και απουσιάζω σωματικά. Ναί! Με τη σκέψη και τις προσευχές μου είμαι πάντοτε πλησίον σας, έστω κι άν σωματικά βρίσκωμαι πολύ μακριά. Ας είναι, κι από μακριά, έχω την έγνοια και τη φροντίδα σας.

Μη νομίζετε ότι είστε μόνοι στον αγώνα σας. Ο Γέροντας σας βρίσκεται δίπλα σας, μαζί σας.

Αν σε πλακώση η στενοχώρια και σου βάλη ο πειρασμός τον λογισμό να μη πας στον ναό, ούτε το Απόδειπνο να κάνης, και τα παρόμοια, να ενθυμηθής πως ο Πνευματικός και ο Γέροντας σου είναι δίπλα σου νοερώς, και σε παρακολουθεί. Και θα λυπηθής πολύ, αν υποκύψης στον πειρασμό, και δεν αντισταθής σ’ αυτόν. Μη το ξεχνάτε πως πράγματι ο Γέροντας σας είναι πάντοτε κοντά σας με τις προσευχές του, και σας παρακολουθεί.

Κι άν όλοι γύρω σου σ’ εγκαταλείψουν, δεν πρέπει να επιτρέψης στον εαυτό σου να αισθάνεται πως δεν έχεις ανθρώπινο στήριγμα. Γιατί ο Πνευματικός σου σου υπόσχεται πως θα έχη τη φροντίδα και την έγνοια σου.

Αφού ξέρης πως σε αγαπά ο Θεός και ο Πνευματικός σου, δεν πρέπει να φοβάσαι! Να σκέφτεσαι ότι, "κι άν δεν μου απομείνη τίποτα στον κόσμο να στηριχθώ, να ακουμπήσω, να σταθώ, όμως υπάρχει ο πανταχού παρών Θεός. Γι’ αυτό και δεν μπορώ ν’ απελπισθώ. Κοντά μου βρίσκεται κι ο Πνευματικός μου, και μπορώ να στηριχθώ." "Τί δύναται να μας χωρίση από την αγάπη του Χριστού; Θλίψη; Στενοχωρία; Ξίφος; Κίνδυνος; Θάνατος; " (ππρβλ. Ρωμ. 8,35). Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίση από την αγάπη του Χριστού, όταν έχουμε την πίστη και ελπίδα μας σ’ Αυτόν.

Όταν έχης ανάγκη να ’δης τον Πνευματικό σου, κι αναλογίζεσαι πως είναι πολύ μακριά, και είναι δύσκολο να τον συναντήσης τη στιγμή εκείνη, που έχεις ανάγκη, τότε να έχης υπόψη σου, και να το πιστεύης, πως ο Πνευματικός σου πατέρας, άν και είναι "απών τω σώματι", είναι όμως "παρών τω πνεύματι" (Α΄, Κορ. 5,3) [δηλαδή άν και απουσιάζη σωματικά, είναι όμως παρών πνευματικά], και παρακαλεί τον Θεό να σ’ ενδυναμώνη και να σε σώζη.

Το αν θα "φύγη" (σ.σ εννοεί ο Γέροντας το να αποθάνη) σύντομα ο Πνευματικός σου, σημαίνει ότι ο Θεός το παρεχώρησε αυτό. Και ο Κύριος θα φροντίση οπωσδήποτε για το συμφέρον της ψυχής σου και για τη σωτηρία σου. Κάποιος άλλος θα βρεθή να τον αντικαταστήση. "Ο πιστεύων εις εμέ, κάν αποθάνη ζήσεται" (Ιωάν. 11, 26). Άν κάποιος πιστός αποθάνη, θα ζήση όμως στην άλλη ζωή. Κι άν αποθάνη ο Πνευματικός σου, όμως θα ζη κοντά στον Θεό. Και θα πρεσβεύη σ’ Αυτόν για τα πνευματικά του παιδιά. Θα παρακαλή και για σένα, να σε δυναμώνη ο Κύριος και να σε στηρίζη!

Εγώ πιστεύω στην ευσπλαχνία του Θεού. Αυτός θα σε βοηθήση ν’ απαλλαγής από τον πειρασμό, που έχεις. Πρέπει όμως να κάνης υπομονή, κι εγώ θα παρακαλώ τον Θεό για σένα, όσο μπορώ. Κι εσύ όμως πρέπει να παρακαλής να σε ελεήση ο Θεός. Και θα’ ρθη σίγουρα η λύτρωση.

Πάντοτε η εξομολόγηση στον Πνευματικό πρέπει να είναι καθαρή. Να μη αποκρύπτη ο εξομολογούμενος εν γνώσει του καμμία αμαρτία του. Και τότε θα ’χη τη συγχώρηση από τον Θεό. Όταν η εξομολόγηση είναι ειλικρινής, τότε ακριβώς είναι που βρίσκει ο εξομολογούμενος έλεος, παρηγορία και άφεση των αμαρτιών του.

Ως Πνευματικός σας, ελπίζω και πιστεύω πως σιγά σιγά θα γίνετε όπως σας θέλει ο Θεός. Εγώ, όσο μπορώ, θα σας βοηθώ. Αλλά και σεις πρέπει να υπακούετε σε όσα σας λέγω. Πέραν τούτου, είναι του Θεού δουλειά. Και η δική σας σωτηρία είναι και δική μου σωτηρία.

Για όσους προσέρχονται σε μένα, και με εμπιστεύονται, και γίνονται πνευματικά μου παιδιά, γι’ αυτούς θεωρώ τον εαυτό μου υπεύθυνο ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Και θεωρώ καθήκον μου να εκπληρώσω στο ακέραιο την υποχρέωση μου απέναντι σ’ αυτά τα πρόσωπα. Η σωτηρία των πνευματικών μου παιδιών είναι ταυτόχρονα και δική μου σωτηρία.

Πεντηκοστή, λόγος ψυχοφελής και θαυμάσιος.

Sun, 12 Jun 2011 12:22:30 +0300

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ.

Η Ορθόδοξος εκκλησία μας, εορτάζει την μεγάλην και λαμπροφόρον ημέρα, της πεντηκοστής καθ’ην το πνεύμα το άγιον, εκατέβη εις τους αγίους αποστόλους, εν είδη πυρήνων γλωσσών και τους ανέδειξε από αγράμματους, σοφούς, από αδύνατους ανθρώπους σε λεοντάρια του Θεού. Έχουμε μια απόδειξη αυτού του θαύματος, δηλαδή της ανθρώπινης αδυναμίας και την έκφραση της δυνάμεως του Θεού, το πώς όταν επισκιάσει τον άνθρωπο τον αδύνατο τον κάνει δυνατό, ισχυρό και ωφέλιμο άνθρωπο

Ο απόστολος Πέτρος σαν άνθρωπος, πάνω στην αδυναμία του, αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν όμως το πνεύμα το άγιον επεφοίτησε κατά την ημέρα της πεντηκοστής, έγινε λιοντάρι και εκήρυξε το Ευαγγέλιο, εκήρυξε τον Χριστό μας και εμαρτύρησε με σταυρικό θάνατο. Και ακριβώς η ημέρα της πεντηκοστής, είναι η μέρα που πανηγυρίζει η εκκλησία μας, την αγία τριάδα, πανηγυρίζει το άγιο πνεύμα, το οποίο επεφοίτησε και ανέδειξε τους αγίους μας αποστόλους πανσόφους και σωτήρας του κόσμου. Και επ’αυτού του θέματος, επ’αυτής της εορτής, έχω σημειώσει κάτι και το οποίο θα σας διαβάσω επειδή και έρχεται αυτή η μεγάλη μέρα και δεν θα είμαι εδώ για να ακούσετε κάτι. Γιατί την μεγάλη και πάνφωτον ημέρα του αγίου πνεύματος που κάθε ψυχή που είναι προετοιμασμένη το δέχεται αυτό το άγιο πνεύμα και γίνεται και αυτός φώς και φωστήρας του Χριστού.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων της α' Οικουμενικής Συνόδου

Sat, 04 Jun 2011 22:14:50 +0300

«Πάτερ ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, δόξασόν σου τόν υἱόν ἴνα καί υἱός σέ δοξάσει».

Νά ποῦμε ἀπαρχῆς ὅτι ἡ ὥρα, οἱ χρόνοι καί οἱ καιροί ἀφοροῦν τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο. Γιά τό Θεό δέ μετροῦν οἱ ὧρες. Ὁ Θεός βρίσκεται πάνω ἀπό τούς χρόνους καί τούς καιρούς. Καί ἀκόμα νά ποῦμε ὅτι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ συντριβή τῶν δυνάμεων τοῦ κακοῦ. Ἡ δέ αἰώνια ζωή εἶναι ἡ ἰδιότητα τοῦ Θεοῦ πού μεταδίδεται σέ μας τούς ἀνθρώπους καί μποροῦμε ἔτσι νά γνωρίζουμε τό Θεό. Ἡ δόξα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ. Γιά τοῦτο ὁ Θεός δοξάζει τό Χριστό κατά τήν ὥρα τῶν παθημάτων μέ πολλούς τρόπους, π.χ. ὅταν ἦλθαν νά τόν συλλάβουν χωρίς νά τό θέλουν γυρίζουν πίσω καί πέφτουν στό ἔδαφος. Ὁ Ἰούδας μετά ἀπό λίγο διακηρύττει τήν ἀθωότητά του Ἰησοῦ καί αὐτοκτονεῖ. Ἡ γυναίκα τοῦ Πιλάτου προσπαθεῖ νά ἀφυπνίσει τή συνείδηση τοῦ συζύγου της. Ὁ ἥλιος σκοτίζεται. Ἐξάλλου πάνω στό σταυρό ὁ Χριστός συντρίβει γιά πάντα τό Σατανᾶ καί τό θάνατο. Ὁ Χριστός δέν ἐπιζητᾶ τή δόξα γιά τόν ἑαυτό τοῦ ἀλλά γιά τό Θεό. Γιά τοῦτο ὀφείλουμε, σέ κάθε περίσταση νά ζητοῦμε ἀπό τό Θεό ὅτι εἶναι πρός δόξαν Θεοῦ ὄχι γιά νά ἱκανοποιοῦμε τή δική μας δοξομανία, τή δική μας μεγαλομανία, τό δικό μας ἐγωκεντρισμό.

Ὁ Χριστός δοξάζει τό Θεό Πατέρα τόσο ὅσο μεταδίδει τήν αἰώνια ζωή στούς πιστούς δήλ. νά κάνει τούς ἀνθρώπους κοινωνούς τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Χριστός ἁγιάζει τή ζωή καί φέρνει στό κόσμο τήν πνευματική ζωή ἀπό τήν ὁποία φυτρώνει καί ἀναπτύσσεται ἡ αἰωνία, μακαρία ζωή τοῦ Θεοῦ. Ὁ Παράδεισος ἀρχίζει ἀπό τούτη τή ζωή καί ὁλοκληρώνεται στή μέλλουσα ὅποτε ὁ Χριστός θά δοξάσει αὐτούς. Αὐτή εἶναι ἡ δόξα τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ἡ γνώση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Γνώση ὄχι ἐπιφανειακή, ἐγκεφαλική, βιτρίνας ἀλλά γνώση βιωματική: « Γνῶντες Θεοῦ μᾶλλον δέ γνωσθέντες ὑπό τοῦ Θεοῦ» Ι. Δαμασκηνός.

Αὐτή ἡ γνώση τῆς συμβίωσής μας μέ τό Θεό εἶναι ἡ αἰώνια ζωή πού ἐπιζητοῦμε ὅλοι μας καί παρακαλοῦμε νά ἀποκτήσουμε.

Ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ καί ἡ γνώση τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἴδια ἔφ΄ὅσον εἶναι γνώση ἐν Ἁγίω Πνεύματι. Δέν μποροῦμε μέ ἄλλο τρόπο ἤ μέ ἄλλο μέσο νά φτάσουμε τή θεογνωσία. Αὐτό τό ἐπιχειροῦν οἱ αἱρετικοί καί τό ἀποτέλεσμα τό γνωρίζουμε. Εἶναι ἡ πλάνη, ἡ ἀποτυχία, ἡ σύγχυση, ἡ δυστυχία, τό βάσανο, τό κακό, ὁ θάνατος.

Ὁ Χριστός δέν ἦλθε στό κόσμο νά ζήσει καί νά περάσει μέ ἄνεση καί καλοπέραση ἀλλά ἦλθε « ἴνα διέλθει εὐεργετῶν καί ἴνα πληρώσει πάσαν δικαιοσύνην». Αὐτό σέ προέκτασή μας ἀφορᾶ γιατί δείχνει τή δική μας εὐθύνη γιά ὅτι κάνουμε στή ζωή μας. Ἄν πράγματι πληροῦμε ἔργον Θεοῦ ἤ τά δώσουμε ὅλα γιά τή δική μας ἀποκλειστική ἱκανοποίηση.

Ἄν δεχτοῦμε ὅτι ἔχουμε μία ἀποστολή στή ζωή μας Θεόσδοτη, τό ἐρώτημα γιά μᾶς εἶναι πολύ ἁπλό καί πολύ ἐνδιαφέρον: Πόσον θεϊκά ζοῦμε γιά νά ἔχουμε ἐλπίδα ὅτι θά συνεχίσουμε μαζί Του καί στήν οὐράνια ζωή.

Τό ἅγιο Εὐαγγέλιο συνολικά ἀναφέρεται στήν ἀρχιερατική προσευχή τοῦ Ἰησοῦ στόν κῆπο τῶν ἐλαιών λίγο πρίν τό πάθος Του καί ἀφορᾶ συνολικά τό ἔργο Του, τήν ἀποστολή Του, τόν κόσμο καί τόν ἄνθρωπο.

Νοιάζεται γιά ὅλα ἐκτός γιά τόν ἑαυτό Του.

Ἡ μετάβαση πρός τό Θεό εἶναι γεγονός χαρᾶς καί ἀγαλλίασης. Ὁ Χριστός πληροφορεῖ τούς μαθητές Του γιά τήν ἐπιστροφή τοῦ πρός τόν Θεό πατέρα Του γιά νά τούς καταστήσει τῆς δικῆς Του χαρᾶς καί ζωῆς.

Ὁ Ἅγιος εὐαγγελικός λόγος, λόγος πνοῆς καί ζωῆς εἶναι ταυτόχρονα καί λόγος χαρᾶς καί ἀγαλλίασης, γιατί ὁ Θεός εἶναι ἡ ἀγάπη μας καί εἴμαστε ἡ ἀγάπη του καί εἶναι ἡ ζωή μας.

Ὁ Ἅγιος εὐαγγελικός λόγος συνδέεται καί μέ τούς Ἅγιους Πατέρες πού συγκρότησαν τήν πρώτη οἰκουμενική σύνοδο καί ἀναγνώρισαν καί διακήρυξαν χωρίς καμία ἐπιφύλαξη τή Θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «Θεοῦ ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα πρό πάντων τῶν αἰώνων».

Ὅλο τό ἅγιο εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς εἶναι ἕνας ὕμνος τῆς Θεότητας τοῦ Ἰησοῦ ὁ ὁποῖος πορεύεται στό Σταυρό καί τό Θάνατο ὄχι κατά τρόπο δραματικό ὡς τά θύματα τῆς ἀρχαίας τραγωδίας ἀλλά ὅπως ζήσαμε καί πρωτύτερα μετά χαρᾶς μεγάλης, γιατί ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ εἶναι δρόμος χαρᾶς καί ζωῆς, πανηγύρεως καί ἑορτῆς, δόξας καί τιμῆς, ἀναγνώρισης καί καταξίωσης τοῦ ἀνθρώπου ὡς αὐτό πού εἶναι ἀπό τή δημιουργία του, παιδί τοῦ Θεοῦ ἀγαπημένο.

Πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης

Eἰς τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Wed, 01 Jun 2011 09:49:14 +0300

Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Α΄εἰς τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Τρία παράδοξα θαύματα ἐξ ἀρχῆς χρόνου οὐ γνώριμα, τὴν φύσιν αὐτὴν ὑπερακοντίζοντα τὴν ἡμετέραν συνέπλεξαν, ἀῤῥαγῆ καὶ ἀσάλευτα μένοντα· τρίπλοκον γὰρ σχοινίον ταχὺ οὐ διαῤῥήσσεται. Ταῦτα δέ ἐστιν ἀνυμφεύτου μητρὸς ὠδὶς, τριημέρου πάθους ἀνάστασις, σαρκὸς εἰς οὐρανοὺς ἀνάληψις. Οἶδεν ὁ χρόνος στείρας τικτούσας, ἀλλ' οὐ γαμικῆς συναφείας ἐκτός· οἶδε νεκροὺς ἀναβιώσαντας, ἀλλ' οὐχὶ εἰς ζωὴν ἀτελεύτητον· οἶδε προφήτην ἀναλαμβανόμενον, ἀλλ' ὡς εἰς οὐρανόν· τὸ, ὡς, τῆς ἀληθείας δεύτερον. Ὁ μὲν γὰρ Ἠλίας τόπον ἐκ τόπου ἤμειψεν, ὁ δὲ Σωτὴρ ἀνῆλθεν, ὅθεν κατῆλθεν, πολλῶν θεωμένων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ἄχρις οὗ τὸ βλέμμα πρὸς ὕψος ἀτενίζον ἠτόνησεν, ἀγγέλων ἐπιμαρτυρούντων τῇ θέᾳ, καὶ τὴν δευτέραν καταμηνυόντων ἔλευσιν, Καὶ ἰδοὺ, φησὶν, ἄνδρες δύο παρειστήκεισαν αὐτοῖς ἐν ἐσθῆτι λευκῇ, οἳ καὶ εἶπον· Ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; καὶ τὰ ἑξῆς. Ὢ πόσα ὁ ἀγαθὸς διὰ δούλων πονηρῶν εἰς σωτηρίαν ἐπραγματεύσατο! κατῆλθεν ἐξ οὐρανῶν, ἀνῆλθεν εἰς οὐρανοὺς, ἐξ οὐρανῶν πάλιν ἐλεύσεται· ἐλεύσεται δὲ πῶς; Οὐκ εἰς ἑτέραν ἀναλυθεὶς ὑπόστασιν, ἀλλ' ἐν τῷ εἴδει τῆς σαρκὸς, ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ σχήματι· οὐ μέντοι ταπεινὰ πράττων, ὡς τὸ πρότερον, οὐκ ἐπὶ σκάφους ὑπνῶν, οὐκ ἐπὶ φρέατι κόπῳ δίψης κρατούμενος, οὐκ ἐπὶ πῶλον ὅνου καθήμενος, ἀλλ' ἐπὶ πώλου νεφελοειδοῦς ὀχούμενος· οὐχ ἁλιέας ἐπαγόμενος, ἀλλ' ὑπὸ ἀγγέλων δορυφορούμενος· οὐ δικαστοῦ παριστάμενος βήματι, ἀλλ' αὐτὸς κρίνων τῆς οἰκουμένης τὰ πέρατα, καὶ τοῖς ἁλιεῦσιν αὐτοῖς ἐξουσίαν δικαστικὴν χαρισάμενος· ὡς καὶ αὐτὸς διδάσκει, πρὸς μὲν τοὺς μαθητὰς λέγων· Ὅταν καθίσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους, κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ· πρὸς δὲ τοὺς Ἰουδαίους· Εἰ δὲ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβάλλουσιν; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ὑμῶν ἔσονται· ὅτιπερ ἐξ Ἰουδαίων ὄντες τὰ τῶν Ἰουδαίων οὐκ ἐφρόνησαν, ἀλλὰ τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ στίγματα τῶν συγγενῶν Κυριοκτόνων προετίμησαν.

Μέγα θαῦμα, ξένον κριτήριον, ἰδεῖν ἁλιέα δικάζοντα, καὶ Φαρισαῖον κρινόμενον, σκηνοποιὸν μετὰ παῤῥησίας καθήμενον, καὶ ἀρχιερέα μετὰ στεναγμῶν εὐθυνόμενον. Τί γὰρ τὸν Δεσπότην κατὰ κόῤῥης ἐῤῥάπιζον, κατὰ κεφαλῆς ἐκονδύλιζον, τὸ δὲ τέλος τὸν κληρονόμον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος ἐφόνευον; τί δὲ τὸν Πέτρον ἐφυλάκιζον; τί δὲ τὸν Παῦλον πεντάκις τεσσαράκοντα παρὰ μίαν πληγὰς ἐβασάνιζον; Ἀλλ' ὁ θαυμαστὸς ἀρχιερεὺς Ἀνανίας τὸ στόμα παίειν τοῦ Παύλου τοῖς ὑπηρέταις ἐκέλευσε, τὸ στόμα τοῦ Παύλου, τὸ στόμα τῆς χάριτος, τὸ στόμα τῆς ἀληθείας, τὸ πλῆκτρον τῆς ζωῆς, τὸ πάσης σάλπιγγος γενναιότερον, τὸ πάσης ἁρμονίας ἐμμελέστερον, τὸ ὄργανον τοῦ Χριστοῦ, τὸν αὐλὸν τοῦ Πνεύματος· τὰ γὰρ δοκοῦντα τῷ ἁγίῳ Πνεύματι ὁ Παῦλος διὰ τῆς γλώσσης ἐδημοσίευσεν· ὅθεν οἶμαι τὸν Δαυῒδ ἐκ προσώπου Παύλου λέγειν· Ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου. Τί οὖν πρὸς τὸν Ἀνανίαν ὁ Παῦλος, τὴν ἐπερχομένην αὐτῷ δίκην προθεωρῶν; Τύπτειν σε μέλλει ὁ Θεὸς, τοῖχε κεκονιαμένε. Τοῖχος γὰρ κεκονιαμένος, τάφος κεκαλλωπισμένος, ἔξωθεν ἐχθρὸς, ἔσωθεν νεκρός.

Ἐπεὶ οὖν πρόκειται τῶν βεβιωμένων λογοθέσιον, καὶ παγκόσμιον δικαστήριον, τῶν ταλάντων τὴν ἐργασίαν ἀπαιτοῦν, τοῦ μυστικοῦ γάμου τὴν ἀθέτησιν, τὴν λαμπαδουχίαν τοῦ νυμφῶνος, τοῦ σπόρου τὴν αὔξησιν, τοῦ ἀμπελῶνος τὸν καρπὸν, καὶ ὅσα διὰ τῶν παραβολῶν ἡμῖν ἀπεκάλυψε, τὸν βίον ταλαντεύσωμεν, τὰ τοῦ βίου συναλλάξωμεν, οὐκ ἀργυραμοιβοῦντες, οὐδὲ χρυσορυχοῦντες, οὐ βαρέως δανείζοντες· ταῦτα γὰρ καὶ ὁ κριτὴς ἀποστρέφεται· ἀλλὰ πτωχοτροφοῦντες, φιλοξενοῦντες, θεοκλητοῦντες, καὶ ὅσα τοῦ κριτοῦ τὴν ὀργὴν μαλάττειν ἐπίσταται. Μάθε τῆς φιλοξενίας τὸ κέρδος, ἀποβλέψας εἰς τὸν Ἀβραὰμ, τῆς ἱκεσίας τὸ ὄφελος τῶν Νινευϊτῶν λογισάμενος, τῆς ἐλεημοσύνης τὸν θησαυρὸν θεωρήσας τὴν Ταβιθὰν ἐπὶ κλίνης κατακειμένην ἄψυχον, ἐν τάφῳ μέλλουσαν κατορύττεσθαι· ἀλλ' αἱ χῆραι τὸν Πέτρον κυκλώσασαι, καὶ τὰ δῶρα τῆς νεκρᾶς ἐπιδεικνύμεναι, ἐξ ᾅδου τὴν τεθνεῶσαν ἀνέσπασαν.

Εἰ δὲ νεκρὸν τὸ σῶμα δάκρυα χηρῶν ἐψύχωσε, πρόδηλον ὅτι καὶ αὖθις τεθνηξόμενον, ὁποῖά τινα παρέξειν οἴει ἐν ταῖς τῶν ἀγαθῶν ἀποδόσεσι τὸν κριτὴν τοῖς ἀφειδεῖ δεξιᾷ τὴν πτωχοτροφίαν ἀσκήσασι, καὶ μαρτυρίας πτωχῶν οὐκ ἀποῤῥήξασι; Τότε γὰρ τὸ δῶρον ἀναφαίρετον, οὐκ ἔτι θανάτου μεσιτεύοντος, ἀλλὰ διηνεκοῦς ἐκτεταμένης ζωῆς. Σαλπίσει γὰρ, φησὶ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται ἄφθαρτοι καὶ ἄτρεπτοι, κατὰ τὴν τοῦ Δεσπότου μίμησιν. Καὶ καθάπερ αὐτὸν νεφέλη τις ὑπέλαβεν, οὕτω καὶ ἡμεῖς, κατὰ τὴν τοῦ Παύλου φωνὴν, Ἐν νεφέλαις ἁρπαγησόμεθα. Καὶ ὡς αὐτὸς ἀνέβη ἐν ἀλαλαγμῷ καὶ φωνῇ σάλπιγγος, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡμεῖς διὰ τῆς ἀρχαγγελικῆς σάλπιγγος, τοῦ θανάτου τὸ νέφος ὥσπερ ὕπνον ἀποσεισάμενοι, τῷ ἀρχηγῷ τῆς ζωῆς συνεσόμεθα· Καὶ οὕτω, φησὶ, πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα, τὰ τοῦ Κυρίου φρονοῦντες, τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φυλάξαντες. Γένοιτο δὲ πάντας ἡμᾶς τῆς μακαρίας ἐκείνης ἀξιωθῆναι φωνῆς· Εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστὲ, ἐπὶ ὀλίγα πιστὸς, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω, εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου. Αὐτοῦ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ερευνητικό έργο: ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ – ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ.
Χρηματοδότηση: ΚΠ Interreg ΙΙΙΑ (ETΠΑ 75%, Εθν. πόροι 25%).
Εργαστήριο Διαχείρισης Πολιτισμικής Κληρονομιάς, www.aegean.gr/culturaltec/chmlab.
Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, © 2006.

Η Ένδοξος Ανάληψις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Wed, 01 Jun 2011 09:19:41 +0300

       Η εικόνα της Αναλήψεως του Χριστού είναι μεγαλοπρεπής. Οι Μαθηταί εξεπλάγησαν, και με απερίγραπτον χαράν και θαυμασμόν παρακολουθούσαν την Ανάληψιν του Χριστού εις τους ουρανούς. Οι Μαθηταί δεν είδαν την αρχήν της Αναστάσεως, αφού κανείς δεν είδε το Χριστό την ώρα που εξήρχετο από το μνημείον. Μετά όμως από την Ανάστασίν Του, ο Κύριος εμφανίσθηκε πολλές φορές εις αυτούς. Την Ανάληψιν όμως του Κυρίου οι Μαθηταί την είδον από τη αρχήν.
       Οι Μαθηταί ατενίζουν προς τον ουρανόν και βλέπουν αναλαμβανόμενον τον αγαπητόν τους Διδάσκαλον. Και ενώ αποχωρίζεται από αυτούς ο Κύριος, εις το κέντρον της Συνάξεως των Αποστόλων ευρίσκεται η Παναγία, η Μητέρα του Χριστού¹. Η Παναγία είναι το πιο αγαπητόν πρόσωπον εις τον Χριστόν και εις τους Χριστιανούς. Ποτέ δεν διεκδίκησε καμμίαν θέσιν μέσα εις την Εκκλησίαν. Είναι όμως το κέντρον της θείας λατρείας και ο πιο πολύτιμος θυσαυρός που έχει η Εκκλησία μας.
       Πάντα ο Κύριος προετοίμαζε τους Μαθητές Του ότι θα φύγη από τον κόσμον αυτόν. Και όταν επλησίαζε η ώρα της Σταυρικής Του θυσίας, έλεγε προς αυτούς ότι ήρθε η ώρα όπου θα «υπάγω προς τον πέμψαντά με»².

Κυριακή του Τυφλού

Fri, 27 May 2011 23:49:25 +0300

«Οὔχ οὗτος ἤμαρτε οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἴνα φανερωθεῖ τό ἔργο τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ».

Οἱ θλίψεις καί οἱ στεναχώριες δέν ἔρχονται πάντοτε στή ζωή μας ὡς τιμωρία τῶν ἁμαρτιῶν μας. Γιά τοῦτο καί ὀφείλουμε νά μήν κατακρίνουμε τούς ἄλλους ὡς μεγάλους ἁμαρτωλούς ἐπειδή θλίβονται στή ζωή τους.

Ὁ Χριστός καλεῖ τούς μαθητές του νά προσέξουν ὄχι τά αἴτια τῆς πάθησης τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, ἀλλά τό σκοπό πού ἐπέτρεψε ὁ Θεός τοῦτο γιά νά φανερωθεῖ τό ἔργο του, ἔργο παντοδυναμίας καί ἄπειρης ἀγαθότητας.

Ἡ θεραπεία τοῦ τυφλοῦ εἶναι πιά χειροπιαστή φανέρωση τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ πού χρησιμοποιεῖται ὑπέρ τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Χριστός ἔρχεται στόν κόσμο ὄχι νά γίνει ἀποδεκτός ὡς ἐπίσημος ἀπεσταλμένος μέ τελετές καί φιέστες, ἀλλά γιά νά ἐπιτελέσει ἔργο θαυμαστό καί μεγάλο, τή λύτρωση καί τή σωτηρία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου.

Τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετή τυφλοῦ ἀποτελεῖ ἐπίσης σύμβολο πνευματικοῦ φωτισμοῦ πού ὁ Χριστός ὡς φῶς τοῦ κόσμου μεταδίδει.

«Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα». Ἐξάλλου ἡ θεραπεία τοῦ τυφλοῦ εἶναι κάτι ἁπλό, τό πιό σύνθετο καί δύσκολο εἶναι ἡ θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου πού βρίσκεται βουτηγμένος στό ἠθικό σκοτάδι. Ἔτσι ἐνῶ τά πράγματα πηγαίνουν πολύ καλά γιά τόν ἐκ γενετή τυφλό βρίσκει τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν, κάποιοι ἄλλοι μένουν στό δικό τους σκοτεινό κόσμο οἱ ὁποῖοι καί ἀμφισβητοῦν τό θαῦμα καί ξεκινοῦν τίς ἀνακρίσεις. Σ’ αὐτό τόν σκοτεινό κόσμο δέν βρίσκεται μόνον ἡ ἄρχουσα Ἰουδαϊκή τάξη, βρίσκονται συνάμα οἱ γείτονες, οἱ γνωστοί ἀκόμα καί οἱ γονεῖς τοῦ τυφλοῦ.

Κανένας δέ συμμερίζεται τήν χαρά τοῦ τυφλοῦ γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας του καί ὄχι μόνον ἀλλά κατασκευάζουν κατηγορίες κατά τοῦ Ἰησοῦ. Εἶναι ἄθεος γιατί δέν τηρεῖ τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς τοῦ ἀρνοῦνται νά βεβαιώσουν ὅτι ὁ τυφλός πού θεραπεύτηκε εἶναι τό παιδί τούς ἐπειδή φοβοῦνται μή χάσουν τή θέση τούς στό συνέδριο.

Ὅμως ἐκεῖ πού περισσεύει ἡ ἁμαρτία πλεονάζει ἡ χαρά τοῦ Θεοῦ. Ὁ τυφλός δέν ξαναβρῆκε μόνο τό φυσικό του φῶς, κυριολεκτικά ἀναγεννᾶται καί τώρα μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς τοῦ βλέπει αὐτά πού δέν μποροῦν νά δοῦν οἱ ἀνοικτομάτηδες νομοδιδάσκαλοι τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου. Ἔχει ὁμολογήσει δημοσίως τόν Χριστό ὡς προφήτη καί εἶναι ἕτοιμος καί γιά ἄλλα μεγαλύτερα ἅλματα ἀναγνώρισης τοῦ Θεοῦ ὡς Θεοῦ ἀληθινοῦ.

Τά μηνύματα τοῦ ἁγίου εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος πού ἀκούσαμε σήμερα ἐδῶ στή λειτουργία τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας εἶναι πολλά καί μεγάλα ξεχωριστῆς σημασίας γιά ὄλου μας.

Οἱ ἁμαρτίες μας δέν ἐμποδίζουν τό Θεό νά βρίσκεται κοντά μας, πολύ περισσότερο δέν ἐμποδίζουν ἐμᾶς νά βρισκόμαστε κοντά στό Θεό.

Οἱ ἀσθένειες, τό κακό γενικότερα ἀκόμα καί ὁ θάνατος δέν ἔρχονται πότε ἀπό τό Θεό ὡς τιμωρία γιά τίς ἁμαρτίες μας. Ὁ Θεός δέν εἶναι τιμωρός ἀλλά πατέρας γεμάτος στοργή, ἔγνοια καί ἀγάπη γιά ὅλους μας.

Οἱ σκοπιμότητες τά, τά συμφέροντα, ὁ καιροσκοπισμός εἶναι καταστάσεις πού ἔχουν καθαρό δαιμονικό χαρακτήρα καί οἱ ὁποῖες ὄχι μόνο δέν ἑνώνουν, διχάζουν καί ἀποστασιοποιοῦν τούς ἀνθρώπους ἀκόμα καί τούς πιό κοντινούς μας, τούς πιό κολλητούς μας, γονεῖς, συγγενεῖς, γείτονες, γνωστοί. Οἱ γονεῖς τοῦ τυφλοῦ μας δίνουν δυστυχῶς αὐτό τό ὀδυνηρό μάθημα πού τόσο εὔκολα ἀρνοῦνται τήν ταυτότητα τοῦ παιδιοῦ τους.

Ὁ μεγάλος κίνδυνος εἶναι ὁ φανατισμός καί ἡ ἐσωστρέφεια, καταδικάζουν ὄλους τούς ἄλλους ἀναίτια καί ἀνεύθυνα καί ὑπερτιμοῦν καί ἐξυψώνουν τόν ἑαυτό τούς δήλ. τό ἐγώ τους, πιό πάνω ἀπό ὅλους καί τόν ἴδιο τό Θεό. Οἱ νομοδιδάσκαλοι τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου βρίσκονται σέ αὐτή τήν ἀπομόνωση ἀπό τό Θεό καί τόν κόσμο καί τήν τακτική τους συνεχίζουν οἱ ψευτοευσεβηστές καί αἱρετικοί, γενικότερα οἱ ἐχθροί του Θεοῦ δήλ. οἱ ἐχθροί του ἀνθρώπου.

Τό μεγάλο μήνυμα στό ὁποῖο θέλουμε νά μείνουμε εἶναι ἡ συμπεριφορά τοῦ Χριστοῦ. Βλέπει τόν τυφλό. Δέν τόν ξεπερνᾶ. Τόν προσεγγίζει. Τοῦ χαρίζει τό φῶς του, τόν ζωογονεῖ, τόν φωτίζει, τόν ἀναγεννᾶ. Ἡ ἀγάπη καί ἡ στοργή τοῦ Θεοῦ πάντοτε σέ κάθε περίσταση λειτουργοῦν

Πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης

Κυριακή της Σαμαρείτιδος

Sat, 21 May 2011 10:56:14 +0300

Ἡ πηγή τοῦ Ἰακώβ, προτυπώνει τήν πηγή τῆς ζωῆς. Γιά αἰῶνες οἱ ἄνθρωποι δροσίζονται ἀπό τό νερό τῆς πηγῆς τοῦ Ἰακώβ πού βρίσκεται κοντά στή πόλη Σιχάρ τῆς Σαμαρείας, οἱ κάτοικοι τῆς ὁποίας φαίνεται νά εἶναι εὐγνώμονες πρός τόν Ἰακώβ, γί’ αὐτό καί δέν ξέχασαν τό ὄνομά του.

Ἐδῶ θέλει τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο νά βρίσκεται σήμερα ὁ Χριστός, ἡ αὐθεντική πηγή τῆς ζωῆς. Ἐκτός ἐθνικῶν συνόρων καί μάλιστα σέ ἐχθρικό ἔδαφος. Πρῶτον γιατί ὁ Θεός δέν περιορίζεται σέ σύνορα καί δεύτερον γιατί δέν κλείνεται σέ ἔθνη καί λαούς. Βρίσκεται πάνω καί ἔξω ἄπ΄ὅλα αὐτά.

Αὐτά γιά ἐκείνους πού θεωροῦν τό Ἑβραϊκό ἔθνος ἐκλεκτόν του Θεοῦ ἤ τούς Ἕλληνες ὡς τήν ἐλίτ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός δέν χωρίζει τά ἔθνη καί τούς λαούς. Ἑνώνει καί ἑνοποιεῖ κάτω ἀπό τή στοργή καί τήν ἀγάπη Τοῦ «πάντα τά ἔθνη», γιά τοῦτο καί ὁ Χριστός παραγγέλλει στούς μαθητές Του: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη». Ἀλλά τό σημαντικό γιά μᾶς δέν εἶναι αὐτό μόνον ἀλλά τό ὅτι ὁ Χριστός ἐνδιαφέρεται μέ δική Του πρωτοβουλία μέ μία γυναίκα καί μάλιστα μέ μία γυναίκα ὕποπτης ἠθικῆς ὑπόστασης. Ζεῖ προφανῶς καί ἐμφανῶς στό χῶρο τοῦ κακοῦ καί τῆς ἁμαρτίας, γιά τοῦτο καί στή πόλη της δέν εἶναι καί τόσο εὐυπόληπτη.

Ὁ Χριστός βρίσκει μία γυναίκα στόν δρόμο καί τήν κάνει μέ τή δική Του θέληση Ἅγια.

Τό σημειώνουμε αὐτό γιά αὐτούς πού ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ γυναίκα δέν ἔχει τήν πρέπουσα θέση στήν Ἐκκλησία μας. Ὁ Χριστός βγάζει τή γυναίκα ἀπό τόν κρυψώνα τοῦ γυναικωνίτη, ἀπό τήν ἀφάνεια καί τήν ἀνυποληψία καί τήν καθιστά ἄμεσα, κάθ΄ὑπέρβαση τῆς καθεστημένης τάξεως, ἰσότιμη συνομιλητή Του καί τῆς δίνει τήν εὐκαιρία ἐπίσης νά προχωρήσει στήν ὁλοκλήρωση τῆς προσωπικότητάς της στήν κατά Χριστοῦ ζωή καί πολιτεία.

Τά ἐρωτήματα, πού βρίσκεται καί πού λατρεύεται ὁ Θεός εἶναι δικά της. Ζεῖ στήν ἁμαρτία τῆς ἀλλά ἔχει καί κάποτε προσδοκίες λύτρωσης. Ζεῖ τό ἠθικό σκοτάδι της, ἀλλά ἀτενίζει ψηλά στόν οὐρανό κάποιες θεῖες ἀκτίνες φωτός. Οἱ προβληματισμοί τῆς αὐτό ἀποκαλύπτουν.

Ἡ ἀπάντηση σαφής, καθαρή καί κρυστάλλινη ὅπως διατυπώνεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἰησοῦ Χριστό.

Ὁ Θεός εἶναι πνεῦμα, ἄρα βρίσκεται παντοῦ καί στό ναό (ἑβραϊσμός) καί στό βουνό (Σαμαρεῖτες) καί στούς μεγαλοπρεπεῖς ναούς τῶν πόλεων καί στά ἐρημοκλήσια τῶν βουνῶν, καί στόν ἄνδρα καί τή γυναίκα, καί στόν ξένο καί τόν δικό μας καί τούς γηγενεῖς καί τούς ἐπισκέπτες μας κάθε λογής (τουρίστες , οἰκονομικούς μετανάστες κ.λ.π.)

Ὅσον ἀφορᾶ πώς λατρεύεται ὁ Θεός, ἡ ἀπάντηση εἶναι προφανής. Μέ τήν καρδιά καί τή συνείδηση, ἐν πνεύματι καί ἀληθεία. Ὄχι μέ ὑποκριτικές, θεατρικές πράξεις καί παραστάσεις. Μέ τό Θεό ὀφείλουμε νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς καί τίμιοι.

Μέ τό Θεό δέν παίζουμε «ὁ Θεός οὐ μυκτηρίζεται».

Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ, πού ἀγγίζει τήν καρδιά τοῦ πιστοῦ εἶναι ἡ λατρεία πού προάγει τήν ἐπικοινωνία, τήν συμφιλίωση, τήν ἑνότητα, τήν καταλλαγή ὅλων τῶν ἀνθρώπων κάθε τάξεως καί καταστάσεως.

Αὐτά εἶναι στοιχεῖα πού παράγουν πολιτισμό, ἀνάπτυξη, πρόοδο μέ τήν ὀρθόδοξη σημασία τῶν ὄρων. Εἶναι στοιχεῖα πού προάγουν τήν κοινωνία ποιοτικά, γιατί φέρνουν τόν ἄνθρωπο πιό κοντά στό Θεό, τόν ἁγιασμό καί τή χάρη, στοιχεῖα σέ δεύτερο καί ὑπέρτατο βαθμό ὁλοκλήρωσης τῆς προσωπικότητας στό θεανθρώπινο μοντέλο ζωῆς καί κοινωνίας.

Ἔχουμε τήν πηγή τῆς ζωῆς.
Τήν ἀγάπη ὁ Χριστός ἔχει βρεῖ τήν πηγή τῆς ζωῆς.
Ἀνήκει σέ μας νά βροῦμε τήν ἀγάπη.
Καί μαζί της τήν πηγή τῆς ζωῆς
Τόν Ἀναστάντα Κύριο.
Αὐτό εἶναι ἡ προσδοκία μας.
Αὐτός εἶναι ὁ ἀγώνας μας.
Αὐτό εἶναι ἡ εὐχή μας.
Ἡ Ἁγία Φωτεινή δάσκαλος καί ὁδηγός μας.

Πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης

ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ (Ἐκ της Βιβλιοθήκης τοῦ Ἁγίου Ὄρους)

Thu, 19 May 2011 20:17:56 +0300

Πρὸς πάντα ἄνθρωπον, Κληρικὸν καὶ λαϊκόν, μικρόν τε καὶ μεγάλον, παῖδας καὶ παιδίσκας.

Διὰ νὰ γνωρίσῃς, ἀγαπητὲ ἀναγνῶστα, τὸν ἑαυτόν σου, πρέπει νὰ ἐξετάσῃς ὅσον τὸ δυνατὸν ἀκριβέστερον τὰ ἁμαρτήματα, τὰ ὁποῖα διέπραξες καθ᾿ ὅλον τὸν χρόνον, τὸν ὁποῖον ἔζησες ἐν ἀμελείᾳ καὶ ἀδιαφορίᾳ εἰς τὴν ζωὴν τῆς ἁμαρτίας· ἀκόμη δὲ νὰ ἐξετάσῃς καὶ τὰ πάθη, τὰς κακίας, τὰς κλίσεις, καὶ τὰ ἐλαττώματα, τὰ ὁποῖα ἡ ἁμαρτία ἔχει μορφώσει εἰς τὴν ψυχήν σου καὶ μὲ τὰ ὁποῖα ἔχει δέσει τὸν νοῦν σου καὶ τὴν καρδίαν σου καὶ τὸ σῶμά σου. Ἐπίσης νὰ ἐξετάσῃς καὶ ὅλους τοὺς λογισμοὺς καὶ σκέψεις σου, αἱ ὁποῖαι ἐσωτερικῶς σὲ παρακινοῦν εἰς τὸ κακὸν μέχρι καὶ τῶν ἐλαχιστοτάτων.

Διὰ νὰ εὐκολυνθῇς δέ, ἀγαπητέ μου ἀναγνώστα, εἰς τὴν αὐτοεξέτασιν ταύτην, σοὶ γράφω, ὅσα καὶ ἐγὼ παρὰ τοῦ πνευματικοῦ ἐδιδάχθην καὶ παρακαλῶ ἀναγίνωσκε συνεχῶς καὶ μετὰ προσοχῆς ταῦτα μελέτα, καὶ τοῦ Θεοῦ συνεργοῦντος θὰ γνωρίσῃς ἀκριβῶς τὸν ἑαυτόν σου, θὰ διορθώσῃς εὐκόλως τὰ ἐλαττώματά σου καὶ θὰ βαδίσῃς ἀνδρείως καὶ εὐσταλῶς τὴν ὁδὸν τῆς ἀρετῆς.

Ἐξέτασον ἀγαπητέ, τὴν ἐπιθυμίαν, τὴν ὁποίαν ἔχεις διὰ τὴν σωτηρίαν σου. Ἐπειδὴ εἰς τὰς μεγάλας καὶ δυσκόλους πράξεις, πρέπει νὰ ἔχῃ ὁ ἄνθρωπος καὶ μίαν μεγάλην ἐπιθυμίαν καὶ οὕτως ἀποβαίνει εὐτυχὲς τὸ τέλος τῶν πράξεών του· διότι ἄλλως δὲν νικᾷ ὁ ἄνθρωπος τὰ ἐμπόδια, τὰ ὁποῖα ἀντιστέκονται εἰς αὐτὸν εἰς τὸ νὰ ἐπιτύχῃ τὸν σκοπόν, τὸν ὁποῖον ἐπιθυμεῖ.

Ἐξέτασον λοιπὸν τὴν ἐπιθυμίαν, τὴν ὁποίαν ἔχεις διὰ τὴν σωτηρίαν σου....

Δεν φτάνει να πούμε ένα ΝΑΙ στο Χριστό. Χρειάζεται να πούμε και ένα ΟΧΙ στον κόσμο.

Tue, 17 May 2011 21:51:10 +0300

Ένα πολύ επικίνδυνο παιγνίδι παίζει ο εχθρός στις μέρες μας, σε πολλούς Χριστιανούς. Στο παιγνίδι αυτό συμμετέχουμε και εμείς, διότι μας ικανοποιεί, μας επαναπαύει. Πολλοί Χριστιανοί περιορίσαμε τη Χριστιανική μας ζωή στην τήρησι ορισμένων θρησκευτικών καθηκόντων.

Πολλοί άλλοι είπαμε: ΝΑΙ στο Χριστό, ΝΑΙ στην αγάπη Του, ΝΑΙ στην αλήθεια Του, αλλά δεν προχωρήσαμε περισσότερο, δεν θελήσαμε όλη την αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι να πούμε ταυτόχρονα και ένα πελώριο ΟΧΙ στον εαυτό μας, στις επιθυμίες μας, στα ειδωλά μας, που τόσο αγαπούμε και λατρεύουμε. Δεν είπαμε ένα ΟΧΙ στον κόσμο της αμαρτίας, που μας πολιορκεί.