Τό προσταχθέν μυστικῶς λαβών ἐν γνώσει, ἐν τῇ σκηνῇ τοῦ Ἰωσήφ σπουδῇ ἐπέστη, ὁ Ἀσωματος λέγων τῇ Ἀπειρογάμῳ· Ὁ κλίνας τῇ καταβάσει τούς οὐρανούς, χωρεῖται ἀναλλοιώτως ὅλος ἐν Σοί· Ὅν καί βλέπων ἐν μήτρᾳ Σου, λαβόντα δούλου μορφήν, ἐξίσταμαι κραυγάζειν Σοι·

Χαίρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τά νικητήρια, Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν ευχαριστήρια. Ἀναγράφω Σοι ἡ πόλις Σου, Θεοτόκε. Ἀλλ᾽ ὡς ἔχουσα τό κράτος ἀπροσμάχητον, Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον ἵνα κράζω Σοι·

Χαίρε, Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ερμηνεία Μεγάλου Κανόνος υπό αρχιεπισκόπου Μύρων Ιωάννη (+1796)

Οιμοί, τάλαινα ψυχή! Τι ώμοιώθεις τη πρώτη Εύα;
Είδες γαρ κακώς και ετρώθης πικρώς και ήψω του ξύλου
και εγεύσω προπετώς της παραλόγου βρώσεως.
Αλίμονο, ταλαίπωρη ψυχή!
Γιατί έμοιασες στην πρώτη Εύα;
Κοίταξες πονηρά και πληγώθηκες πικρά.
Άπλωσες το χέρι σου στο απαγορευμένο δέντρο
και γεύθηκες μ’ αυθάδεια την παράλογη αμαρτία.

Ότι έκαναν κάποτε οι προπάτορές μας το κάνουμε τώρα κι εμείς Ό,τι έκαναν οι πρωτόπλαστοι στον παράδεισο, το ίδιο κάνουμε κι εμείς σήμερα. Είδε τότε η πρώτη μάνα μας Εύα πως ήταν ωραίος και λαχταριστός ο απαγορευμένος καρπός του δέντρου της γνώσεως. Δεν ήξερε, όμως, ότι μέσα σ΄ εκείνο τον καρπό ήταν κρυμμένος ο πικρός και αιώνιος θάνατος. Εμπιστεύθηκε περισσότερο τα μάτια της και τη θανατηφόρα συμβουλή του πονηρού φιδιού, παρά την αλάθητη διαβεβαίωση του Κυρίου. Γι’ αυτό και μετά τη γεύση του καρπού έμαθε εμπειρικά, απ’ το μάθημά της, πόση φθορά και βλάβη της προξένησε η απατηλή αίσθηση της οράσεως.